8 กุมภาพันธ์ 2548 วันส่งท้ายปีเก่า
ตอนกลางวันกองถ่ายยังคงถ่ายทำกันต่อ
เลิกงานเร็วตั้งแต่ช่วงบ่าย ก็เพื่อเผื่อเวลาไว้สองสามชั่วโมง ให้คนได้กินข้าวเย็นปีใหม่ และโทรหาครอบครัว
บริเวณหอพักเต็มไปด้วยเสียงภาษา hometown ที่ดังกึกก้องกว่าปกติไม่น้อย
จนกระทั่งสองสามทุ่ม
รายการฉลองปีใหม่เริ่มออกอากาศ เหล่าคนที่ต่อคิวโทรศัพท์ก็ค่อยๆ แยกย้ายกันไป
เห็นคนข้างนอกน้อยลง ซูเหยียนจึงค่อยๆ ออกจากหอพัก
เดินคนเดียวไปยังมุมเงียบๆ ริมสตูดิโอถ่ายทำ และกดโทรศัพท์หาครอบครัว
พอสายติด
เสียงของเขาก็สดใสขึ้น ท่าทางภูมิอกภูมิใจตั้งใจพูดว่า "ฮัลโหล? แม่! สวัสดีปีใหม่จ้ะ!"
"เสี่ยวเหยียน?! โอ้โห! ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง? กินข้าวปีใหม่หรือยัง?"
เสียงแม่ดังผ่านลำโพง ด่วนและอบอุ่น
"สบายดีจ้ะ!" เขาหัวเราะ "ข้าวปีใหม่กองถ่ายก็ดีอยู่หรอก วันนี้มีน่องไก่เพิ่มด้วย"
เสียงพ่อแทรกขึ้นมาดังกว่าเดิม "ที่โน่นไม่ได้ก่อเรื่องใช่ไหม? ถ่ายหนังกับดาราดังๆ อย่าซุ่มซ่ามไปทำให้เขาโกรธล่ะ"
"จะเป็นไปได้ยังไง"
"ลูกฉันตอนนี้เป็นผู้ช่วยช่างภาพตัวจริงแล้วนะ ผู้กำกับยังชมว่าฉลาด! ถ้าฉันเป็นดาราใหญ่เมื่อไหร่ จะพาพ่อกับแม่ไปอยู่เมืองใหญ่ให้สุขสบาย!"