เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น จิ่วจ้ายโกวยังคงปกคลุมไปด้วยหมอกบางๆ
ห้องทำงานของผู้อำนวยการสร้าง
“ผู้กำกับจาง ช็อตเมื่อคืนนี้สุดยอดจริงๆ ครับ!”
“เด็กหนุ่มคนนั้นชื่อซูเหยียน เป็นคนมีความสามารถ! ที่สำคัญผมสืบมาแล้ว เขาเพิ่งอายุ 17 ปี! อายุเท่ากับอี้เฟย ต่อไปต้องไปได้ไกลแน่นอนครับ”
อวี๋หมิ่นพูดอย่างตื่นเต้น มือก็โบกไปมาอย่างอดไม่ได้ ราวกับจะวาดภาพเมื่อคืนนั้นให้คนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะตัวใหญ่ได้เห็น
จางจี้จง โปรดิวเซอร์ระดับทองของวงการละครโทรทัศน์ในประเทศ
สร้างชื่อจากเรื่อง “สามก๊ก” และ “ซ้องกั๋ง” ช่วงไม่กี่ปีมานี้ก็สร้างผลงานชิ้นเอกของกิมย้งอย่าง “เจ้ากวนอิม” และ “มังกรหยก” ต่อเนื่อง ชื่อเสียงโด่งดังมาก เป็นเจ้านายตัวจริงของกองถ่าย เขายกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ
ฟังอวี๋หมิ่นชมเชย ไม่แสดงความเห็น แค่ถามอย่างไม่ใส่ใจนัก: “ได้ยินว่าเด็กหนุ่มคนนี้ เพื่อสาวน้อยมังกรของเรา เปลี่ยนกองถ่ายไปหลายกองแล้ว?”
อวี๋หมิ่นยิ้มด้วยความเข้าใจของคนที่ผ่านโลกมามาก: “หนุ่มๆ วัยรุ่นก็แบบนี้แหละครับ ใครๆ ก็เข้าใจ”
“เด็กสาวอี้เฟยคนนั้นสวยราวกับหลุดออกมาจากภาพวาด นิสัยก็ดีเลิศ หนุ่มๆ ในกองที่ชอบเธอมีมากมาย”
“ผมว่าซูเหยียนก็แค่แอบมองเขาบ้าง ตามไปช่วยเหลือ ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยครับ”
“ความคิดของหนุ่มวัยรุ่น ก็บริสุทธิ์ดี”
แววตาจางจี้จงวูบไหว กำลังจะพูดอะไรต่อ เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้น