ช่วงต้นเดือนสิบสองของเมืองหลวง อากาศหนาวจนหายใจออกมาเป็นไอขาวๆ
ซูเหยียนนั่งอยู่ในห้องตัดต่อแห่งหนึ่งทางเหนือของวงแหวนสาม จ้องไทม์ไลน์บนหน้าจอเหม่อ
ช่างตัดต่อนามสกุลโจว อายุสี่สิบกว่า หัวโล่ง ใส่แว่นหนา ทำอาชีพนี้มาเกือบยี่สิบปี
ตอนแรกที่รู้ว่าผู้กำกับเป็นหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ หลวงพี่โจวรู้สึกใจไม่ดี... ยุคนี้ใครก็เป็นผู้กำกับได้แล้วหรือไง?
ผลปรากฏว่าซูเหยียนนั่งลงข้างๆ เริ่มเล่าว่าฉากนี้อยากตัดยังไง กล้องมุมนั้นอยากต่อตรงไหน
ฟังอยู่ครึ่งชั่วโมง หลวงพี่โจวก็เก็บความดูถูกเล็กๆ น้อยๆ ลงไปเงียบๆ ไอ้หนุ่มนี่มันรู้เรื่องจริงๆ
"หลวงพี่โจว ฉากงานแต่ง ตอนที่กล้องตัดจากความวุ่นวายมาที่หน้าของเธอ ผมอยากเว้นไว้สามวินาที" ซูเหยียนชี้ไปที่หน้าจอ "ไม่ต้องมีเสียงอะไรทั้งนั้น แค่ภาพเธอยืนอยู่ตรงนั้น"
หลวงพี่โจวงงไปชั่วครู่: "สามวินาที? จะยาวไปไหม?"
ซูเหยียนคิดครู่หนึ่ง: "งั้นสองวินาทีครึ่ง สั้นกว่านี้ไม่ได้"
หลวงพี่โจวพยักหน้า เริ่มลงมือ
การถ่ายซ่อมกับการตัดต่อเป็นเรื่องที่ทำต่อเนื่องกัน ขั้นแรกตัดแบบหยาบๆ ดูว่ากล้องมุมไหนใช้ได้ มุมไหนใช้ไม่ได้ มุมที่ใช้ไม่ได้ก็จดไว้ รอให้นักแสดงว่างแล้วกลับมาถ่ายซ่อม
หนังเรื่อง "โบยบินตามฝัน" ยังถือว่าเรียบร้อยดี หลังจากทักษะกำกับของซูเหยียนพุ่งขึ้นถึง 90 แต้ม ตัวเขาเองก็กวาดตรวจไปรอบหนึ่งแล้ว
ฉากที่ต้องถ่ายซ่อมมีไม่มาก... ก็แค่ภาพระยะใกล้สองสามฉาก ฉากฝนอีกหนึ่งฉาก แล้วก็อีกมุมหนึ่งของฉากงานแต่งฉากสุดท้ายของเฉินเจียอี