ซูเหยียนไม่ได้เข้ากองถ่ายอีก และได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเป็นครั้งแรกในรอบนาน
การพูดว่าสงบสุขก็เพียงแต่เมื่อเทียบกับสภาพที่ยุ่งวุ่นวายในกองถ่าย ที่จริงแล้วตารางประจำวันของเขายังแน่นเอี๊ยดอยู่ดี
ตอนเช้าไปฝึกขับร้องกับครูสอนขับร้องที่บริษัทจัดหาให้ ฝึกทั้งเช้า เพื่อเตรียมบันทึกเสียงเพลงประกอบของเรื่อง "เมื่อฉัน"
ทักษะของซูเหยียนในฐานะศิลปิน ยังมีจุดอ่อนอยู่เพียงแค่การขับร้องเท่านั้น ส่วนด้านอื่น ๆ รวมถึงทักษะ "นักเขียนบท" ที่เพิ่งปลดล็อกมา ก็เพิ่มขึ้นถึง 86 แต้มด้วยความพยายามอย่างต่อเนื่องกับหลิวซือซือ และทักษะส่วนใหญ่ก็เพิ่มขึ้นถึง 95 แต้มแล้ว
ตอนบ่ายกลับไปที่ห้องเช่า หยิบหนังสือ "ห้าปีสอบเข้ามหาวิทยาลัยสามปีจำลอง" ที่เก็บไว้ก้นหีบออกมาทำโจทย์อย่างบ้าคลั่ง พอใช้สกิล [ไร้จิตฟุ้งซ่าน] ก็เหมือนกินยาบ้า ทำโจทย์ไม่รู้จักเหนื่อย แถมอัตราความถูกต้องยังสูงลิบ
ตอนปีนั้นเขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ผ่านก็เพราะวิชาเฉพาะทาง วิชาสามัญไม่เคยเป็นปัญหา
ตอนเย็นก็ถึงเวลาอัปเดตนวนิยายตามปกติ วันละสองพันคำ ไม่มากไม่น้อย
ยอดอ่านในบล็อกกลับพุ่งทะยานเหมือนถูกเพิ่มความเร็ว
จากเริ่มแรกสองสามหมื่น เป็นหลักแสน แล้วก็หลักหลายแสน
ส่วนความคิดเห็นก็คึกคักมากขึ้นเรื่อย ๆ
เสียงด่าว่าเขา "ผู้ชายเลว" ค่อย ๆ ลดลง กลายเป็นเสียงเร่งอัปเดตและพูดคุยเกี่ยวกับเนื้อเรื่องเป็นส่วนใหญ่