โรงแรมกุ้ยปินโหลว เหิงเตี้ยน เวลาสองทุ่มสี่สิบนาที
หลิวอี้เฟยนอนขดอยู่บนโซฟา กอดรีโมตแล้วกดเปลี่ยนช่องไปเรื่อย ๆ ไม่มีช่องไหนดูเข้าตาสักช่อง
สุดท้ายก็หยุดที่ช่อง 6 ของสถานีโทรทัศน์กลาง กำลังฉายหนังขาวดำเก่า ๆ ที่ไม่รู้จักชื่อ
เธอโยนรีโมตลงบนโต๊ะกาแฟ แล้วหันไปมองซูช่างที่นั่งเอาเท้าพาดขาแทะแอปเปิลอยู่ข้าง ๆ “เธอยังไม่คิดจะกลับอีกเหรอ?”
ซูช่างที่กำลังเคี้ยวแอปเปิลพูดอ้อแอ้ “โอกาสดีที่ป้าไม่อยู่ ไม่ได้เจอกันนานขนาดนี้ เธอเริ่มรำคาญฉันแล้วหรือไง?”
“ใครรำคาญเธอกัน”
“ก็แล้วไป”
ซูช่างทิ้งแกนแอปเปิลลงถังขยะ แล้วดึงทิชชู่มาเช็ดมือ “ป้าไปนิวยอร์กคราวนี้กี่วันนะ? เจ็ดวัน? ดีเลย เราได้อยู่ด้วยกันเต็มที่”
หลิวอี้เฟยไม่ตอบ แต่หยิบรีโมตขึ้นมาเปลี่ยนช่องอีกครั้ง
ซูช่างเหลือบตามองเธอแล้วก็เม้มปาก
ตั้งแต่บ่ายโมง เด็กนี่ก็เป็นแบบนี้... พูดน้อย เงียบ ๆ หน้าตาบูดบึ้ง
เมื่อวานยังตื่นเต้นอวดรูปตอนเซ็นหนังสือให้เธอดูเลย
พอตกบ่ายได้ยินข่าว... ละครเรื่องใหม่ของถังเหริน “เพลงรักโบราณ” เริ่มโปรเจกต์ ซูเหยียนเป็นผู้เขียนบทและนักแสดงนำ หลิวซือซือรับบทนางเอก
แล้วก็เป็นอย่างที่เห็น แบบผักถูกน้ำค้างแข็ง
“คุณหลิวเชี่ยนเชี่ยน” ซูช่างขยับเข้าไปใกล้ แล้วโบกมือไปมาตรงหน้าเธอ “วิญญาณหายไปไหน?”
หลิวอี้เฟยตบมือเธอออกอย่างหงุดหงิด “ดูทีวีอยู่”
“เธอดูช่องช้อปปิ้งอยู่นะ”
ซูช่างชี้ไปที่จอแล้วหัวเราะคิกคัก บนจอมีป้าคนหนึ่งกำลังชูชุดชั้นในกันหนาว แล้วพูดน้ำลายฟุ้งไปทั่ว เรื่อง “เทคโนโลยี่ทำความร้อนด้วยรังสีอินฟราเรดไกล”
“...”
หลิวอี้เฟยไม่พูดอะไร กดปิดทีวี
ซูช่างจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มออกมา “เธอมีเบอร์ซูเหยียนใช่ไหม?”