งานเลี้ยงปิดกล้องจัดอยู่ที่โรงอาหารทะเลแห่งหนึ่งในเซี่ยเหมิน
กองถ่ายเช่าห้องโถงใหญ่ที่สุดชั้นสอง โต๊ะเต็มไปด้วยกุ้ง ปู และหอยเบี้ย เบียร์ถูกยกขึ้นมาทีละขวดไม่ขาดมือ
คืนนี้หลิวอี้เฟยแต่งหน้าบาง ๆ ผมสยาย สวมชุดเดรสสีขาวเรียบง่าย นั่งที่โต๊ะตัวใหญ่ ก็กลายเป็นจุดสนใจของทั้งงาน
เธอวางตัวได้เหมาะสมมาก ยกแก้วชนกับหัวหน้าฝ่ายอำนวยการ คุยกับหล่าวจางชุดไฟสองสามประโยค และยังตั้งใจเดินไปยกแก้วให้หลิวจางมู่ ขอบคุณเขาที่ลำบากมาสองเดือน
พอไปถึงโต๊ะของซูเหยียน เธอยกแก้วขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่พอดี "ลำบากแล้วนะ"
ซูเหยียนลุกขึ้นยืน ชนแก้วกับเธอ "คุณก็ลำบากเหมือนกัน"
ทั้งคู่สบตากัน แล้วก็เลี่ยงสายตาพร้อมกัน
เฉียวซานที่อยู่ข้าง ๆ พูดแซว "โอ้ย แค่นี้จบแล้วเหรอ? ไม่ดื่มแก้วน้ำผึ้งพระจันทร์กันหน่อยเหรอ?"
จางหยุนพยักหน้าตาม "ใช่ ๆ งานปิดกล้องน่ะ ต้องมีความพิธีกรรมหน่อยสิ"
หลิวอี้เฟยยิ้ม ๆ ไม่ได้ตอบอะไร เงยหน้าดื่มหมดแก้ว
ซูเหยียนก็ดื่มหมดเหมือนกัน
ทุกคนก็แซวกันอีกยก
พอเลิกงานก็เกือบเที่ยงคืน
ออกจากโรงเหล้า ลมกลางคืนโชยมา สมองของหลิวอี้เฟยรู้สึกสดชื่นขึ้นบ้าง แต่ร่างกายยังอ่อนเปลี้ย เพราะดื่มไปหน่อย
หัวหน้าฝ่ายอำนวยการจัดรถตู้เชิงธุรกิจคันหนึ่งส่งทีมงานหลักกลับโรงแรม
บนรถ หลิวอี้เฟยนั่งติดหน้าต่าง จ้องไฟถนนที่วิ่งถอยหลังอย่างรวดเร็วเหม่อ ๆ
ข้าง ๆ หลิวจางหมู่กับเฉียวซานยังคุยถึงความรู้สึกสองเดือนนี้อยู่ เสียงอู้อี้ เหมือนมีผ้ากั้นอยู่
เธอไม่ได้ฟัง
ในหัววุ่นวายไปหมด สุดท้ายรวมเป็นความคิดเดียว: ทุกอย่างจบลงแล้ว
ถึงโรงแรม ทุกคนแยกย้ายกันไป
หลิวอี้เฟยเดินเข้าไปในลิฟต์คนเดียว กดชั้นของตัวเอง