ซูเหยียนอยู่ที่คณะภาพยนตร์ปักกิ่งอย่างสัตย์ซื่อเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์
เข้าเรียน เลิกเรียน เหม่อลอย นอนหลับ บางครั้งก็โทรหาเสิ่นชิงฉือเพื่อติดตามความคืบหน้าของโครงการ
คืนนี้ ซูเหยียนเปิดอีเมลตามปกติ พอเปิดเข้าไป ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
เป็นอีเมลจากตระกูลเฉินเจียอิง
พออ่านละเอียดอีกครั้ง เนื้อหาในอีเมลชัดเจนมาก: ฟังเพลงแล้ว พอจะคุยกันได้
มุมปากของซูเหยียนค่อยๆ กระดกขึ้น แม้ว่านางฟ้าเฟยจะเกษียณมาเกือบห้าปีแล้ว แต่ช่วงหลายปีมานี้ตำแหน่งของนางในวงการเพลงกลับยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ
ความคาดหวังของมหาชนต่อเพลงใหม่ของนางก็ยิ่งแรงกล้ามากขึ้น
ถ้าสามารถเชิญนางมาร้องเพลง "ปีนั้นที่รีบเร่ง" และ "เพราะความรัก" สองเพลงนี้ได้
ประกอบกับคลิปภาพยนตร์เรื่อง "ไชนีสเดย์" ทำเป็นมิวสิกวิดีโอ ผลการประชาสัมพันธ์จะดีจนน่าตกใจ
เพียงแต่จะพูดคุยให้ลงตัวได้นั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆ
ซูเหยียนทบทวนแผนการในสมองอีกรอบ
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ท่าอากาศยานนานาชาติเมืองหลวง
ซูเหยียนสะพายเป้ออกมาจากประตูผู้โดยสารขาเข้า เห็นจิ่งเถียนยืนอยู่ในกลุ่มคนที่มารับทันที
วันนี้หล่อนสวมเสื้อโค้ทสีน้ำตาล ใส่แว่นกันแดดบนใบหน้า สายตาหลายคู่รอบข้างลอยไปทางหล่อน
ซูเหยียนเดินเข้าไป ยืนตรงหน้าหล่อน แล้วทำหน้าซาบซึ้งใจพูดว่า "ดีขนาดนี้เลยเหรอ มาถึงกับมารับเอง?"
"ข้าแค่อยากรู้"
จิ่งเถียนกลอกตา ดึงแว่นกันแดดลงมาเล็กน้อย เผยให้เห็นดวงตาคู่นั้นจ้องมองเขา แล้วพูดขึ้น "แกพูดสำเร็จจริงๆ เหรอ?"