“เป็นไปไม่ได้!”
“ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!”
หลัวจิ้นเบิกตากว้าง สีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด
เขามองพ่อแม่ น้า ปู่ และย่าที่ล้อมตัวเองอยู่ในห้องรับแขก แล้วนึกไปชั่วขณะว่าตัวเองคงอดนอนจนเห็นภาพหลอน!
เมื่อห้านาทีก่อนเอง!
เขายังอยู่ในห้องนอน เล่นเกมกับเพื่อนซี้อยู่เลย!
จู่ ๆ พวกผู้ใหญ่ในบ้านก็เรียกเขาออกมาที่ห้องรับแขกอย่างเคร่งขรึม บอกว่าจะเปิดประชุมครอบครัวกันอย่างเป็นเรื่องเป็นราว!
อีกไม่กี่วันก็จะเปิดเทอมแล้ว
ตอนแรกเขาคิดว่าผู้ใหญ่ในบ้านคงจะเรียกมาเตือนเรื่องกฎระเบียบต่าง ๆ ในมหาวิทยาลัย บอกว่าอย่าไปทำอะไรเหลวไหล
แต่ใครจะคิดว่า!
เจ้าพวกผู้ใหญ่พวกนี้จะพร้อมใจกันบอกเขาว่า!
เขามีคู่หมั้นที่หมั้นหมายกันไว้ตั้งแต่เด็ก!
แถมยังไม่ใช่แค่คนเดียวด้วย!
ตั้งห้าคน!
พ่อ แม่ ปู่ ย่า! แม้แต่น้าชาย!
ทุกคนต่างแอบจัดคู่หมั้นให้เขากันคนละคน! แถมยังไม่เคยบอกคนอื่น! ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตัวเขาเลย!
แถมพวกเขายังตกลงกันไว้ว่า พอเขาบรรลุนิติภาวะเมื่อไรก็จะให้ทำตามสัญญาทันที!
อีกไม่กี่วันพอเปิดเทอม เขาก็ต้องไปเจอหน้าพวกเธอ!
แล้วทำตามสัญญา!
“พ่อ! แม่! น้า! ปู่! ย่า!”
หลัวจิ้นมองพ่อแม่ตัวเองด้วยสีหน้าตกตะลึง
“พวกคุณกำลังล้อผมเล่นอยู่ใช่ไหม?! วันนี้วันพฤหัสสุดคลั่งนะ อยากให้ผมโอนให้คนละห้าสิบหรือไง?!”
“จิ้นเอ๊ย...”
พ่อหลัวมองหลัวจิ้นอย่างหนักใจ
“พวกเราไม่ได้หลอกลูกหรอก ที่จริงพวกเราเองก็เพิ่งรู้เมื่อไม่กี่วันก่อนนี่แหละว่า...คู่หมั้นที่จัดไว้ให้ลูกมีมากขึ้นนิดหน่อย...”
“แล้วเรื่องนี้ก็โทษพวกเราไม่ได้หรอก หลัก ๆ เป็นเพราะพี่ชายสองคนของลูกทำเอาพวกเราตกใจจริง ๆ...”
“พวกเรากลัวว่าลูกจะเป็นเหมือนพวกเขา ก็เลยร้อนใจกันไปหน่อย...”
“ใครจะคิดว่าจะกลายเป็นแบบนี้...”
พูดถึงตรงนี้
สีหน้าของพ่อหลัวก็ซับซ้อนขึ้นมาทันที
หลัวจิ้นไม่ใช่ลูกชายคนเดียวของเขา แต่เป็นลูกชายคนเล็กที่สุด
ก่อนหน้าหลัวจิ้น ยังมีพี่ชายอีกสองคน
เดิมทีคนตระกูลหลัวต่างคิดว่าพ่อหลัวเก่งกาจเหลือเกิน มีลูกชายให้ตระกูลหลัวถึงสามคน ต่อไปคงสืบสกุลให้รุ่งเรืองเฟื่องฟูแน่
แต่ใครจะไปคิดว่า!
พี่ชายทั้งสองของหลัวจิ้น!
คนหนึ่งไปเมืองหยง แล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย กลายเป็นโลลิแห่งเมืองหยงไปซะอย่างนั้น!
อีกคนยิ่งหนักกว่า ถึงกับบินไปประเทศไทยตรง ๆ พอกลับมาก็กลายเป็นพี่สาวของหลัวจิ้นไปแล้ว! แถมยังแต่งงานอีกด้วย!
สิ่งที่พี่ชายทั้งสองทำเรียกได้ว่าทำเอาคนตระกูลหลัวตกอกตกใจกันไปหมด
เพื่อไม่ให้หลัวจิ้นเป็นแบบนั้นด้วย
พวกเขาจึงเข้มงวดกับการเลี้ยงดูหลัวจิ้นมาตั้งแต่เด็ก ไม่ให้ดูหนังหรืออ่านหนังสือที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชาย และแทบไม่พูดถึง ‘วีรกรรมอันรุ่งโรจน์’ ของพี่ชายทั้งสองในบ้านเลย
พ่อหลัวกังวลว่าหลัวจิ้นจะจีบสาวไม่เป็น เลยแอบวางแผนจัดคู่หมั้นไว้ให้เขา
แต่บังเอิญจริง ๆ แม่หลัวก็คิดแบบเดียวกัน น้าชายก็คิดแบบเดียวกัน!
แม้แต่ปู่กับย่าของหลัวจิ้น!
ก็คิดแบบเดียวกันหมด!
“เดี๋ยวนะ...”
พอได้ฟังเหตุผลจากพ่อ หลัวจิ้นก็รู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก
“นี่พวกคุณหมายความว่าโทษผมงั้นเหรอ?!”
“อย่าพูดแบบนั้นสิ จิ้นเอ๊ย”
ปู่หลัวเหลือบมองภรรยากับลูกชายและลูกสะใภ้ ก่อนจะแอบขยับเข้าไปใกล้หลัวจิ้นแล้วกระซิบ
“ถ้าลำบากใจจริง ๆ ก็เลือกคนที่ปู่จัดไว้ให้เถอะ เชื่อปู่สิ หนูคนนั้นหลานต้องชอบแน่...ถ้าสุดท้ายได้แต่งงานกัน ปู่จะให้ซองแดงก้อนโตเป็นของขวัญเลย...”
ยังพูดไม่ทันจบ
ย่าหลัวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เท้าเอว ชี้หน้าปู่หลัวแล้วตวาดเสียงดัง
“เอ็งนี่มันเจ้าเล่ห์จริง ๆ! เมื่อกี้เราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือไง! ว่าจะให้พวกเธอมาใช้เวลาอยู่กับจิ้นด้วยกันสักพัก แล้วให้เขาเลือกคนที่ชอบเอง!”
“นี่เอ็งกล้าแอบบอกให้จิ้นเลือกสาวตระกูลเฉิงงั้นเหรอ! อยากเจริญรอยตามลูกชาย คุกเข่าบนคีย์บอร์ดหรือไง!”
“โธ่เอ๊ย!”
พอเห็นว่าคำพูดตัวเองถูกแอบได้ยิน ปู่หลัวก็ตบต้นขาตัวเองอย่างร้อนใจ
“เธอเป็นหลานสาวของสหายร่วมรบที่เคยผ่านเป็นผ่านตายมาด้วยกันนะ! ตอนนั้นกว่าจะจัดคู่หมั้นนี้ให้จิ้นได้ ฉันก็ส่งเหล้าเหมาไถไปตั้งหลายลัง ตอนนี้เรื่องกลับกลายเป็นแบบนี้ ถ้าเขารู้เข้า ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”
“มีแต่เอ็งหรือไงที่รักหน้า?!”
ย่าหลัวเท้าเอว โกรธจนควันออกหู “แล้วฉันไม่รักหน้าหรือไง?!”
“ทางฉันก็เป็นเพื่อนสนิทกันมาห้าสิบปี! ตอนแรกหลานสาวเขาไม่ยอมด้วยซ้ำ ฉันอ้อนวอนตั้งหลายรอบกว่าเขาจะใจอ่อนตกลง ตอนนี้จะบอกยกเลิกสัญญา แล้วฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนได้?!”
“ตาแก่เอ๊ย! ฉันว่าเอ็งนี่มันต้องโดนสั่งสอนสักที!”
“โธ่ พ่อแม่ครับ ใจเย็นกันก่อน”
เห็นพ่อแม่ของตัวเองทำท่าจะลงไม้ลงมือกัน พ่อหลัวกับแม่หลัวก็รีบเข้าไปยืนคั่นกลาง แยกทั้งสองคนออกจากกัน
แต่ที่พวกเขาไม่ได้พูดก็คือ บ้านของคู่หมั้นที่พวกเขาจัดไว้ให้หลัวจิ้นนั้น ที่จริงก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน
แต่ละบ้านล้วนมีฝีมือไม่ธรรมดา!
“จิ้นเอ๊ย”
พอพ่อแม่สงบลง พ่อหลัวก็หันไปมองหลัวจิ้นด้วยสีหน้าจริงจังเคร่งขรึม
“เรื่องก็เป็นอย่างที่เห็นนี่แหละ พ่อกับแม่ รวมถึงปู่กับย่าของลูกก็จนปัญญาจริง ๆ คู่หมั้นพวกนี้ล้วนจัดไว้ตั้งแต่หลายปีก่อน เดิมทีพวกเรากะจะอุบไว้ไม่บอก ก็หวังจะให้ลูกประหลาดใจ...”
“...”
หลัวจิ้นหมดคำจะพูด
นี่มันตรงไหนเรียกเซอร์ไพรส์ นี่มันช็อกชัด ๆ!
“เพราะงั้นนะ จิ้น”
แม่หลัว
“แม่ขอร้องลูก ยอมลำบากใจไปก่อนสักพัก แล้วลองใช้เวลาอยู่กับพวกเธอดู...”
“พอลูกได้ใช้เวลาอยู่กับพวกเธอจนพอรู้แล้วว่าชอบใคร พวกเราค่อยไปยกเลิกสัญญาหมั้นกับผู้หญิงคนอื่น”
นี่เป็นผลจากการปรึกษาหารือกันอย่างดุเดือดอยู่นาน
ทุกคนต่างทุ่มเทแรงกายแรงใจไม่น้อยกว่าจะจัดการเรื่องคู่หมั้นให้หลัวจิ้นสำเร็จ จึงไม่มีใครยอมถอย สุดท้ายเลยได้แต่ยกสิทธิ์ตัดสินใจให้หลัวจิ้นเลือกเอง นับว่ายุติธรรมกับทุกฝ่าย
“แม่ครับ...”
หลัวจิ้นรู้สึกหมดแรงทั้งกายและใจ
“ผมไม่เลือกได้ไหม?”
“ไม่ได้!”
คนในบ้านพูดพร้อมกันเป็นเสียงเดียว
พ่อหลัววางมือลงบนไหล่หลัวจิ้น สีหน้าซับซ้อนพลางพูดว่า “จิ้นเอ๊ย พ่อพูดตามตรงนะ ลูกไม่มีทางเลือกแล้ว”
“ลูกต้องไป นี่คือความไว้วางใจและความคาดหวังของทั้งตระกูลที่มีต่อลูก! ยิ่งไปกว่านั้น มันเป็นหน้าที่ของลูก!”
“สิ่งที่ลูกแบกรับอยู่คือการสืบทอดตระกูลหลัวของพวกเรา!”
“จงก้าวไปอย่างกล้าหาญเถอะ!”
“...”
จากนั้น
คนในบ้านทุกคน
ต่างวางมือลงบนไหล่หลัวจิ้น ราวกับมองเขาเป็นความหวังสุดท้ายของตระกูลหลัว เป็นผู้สืบทอดชะตากรรมของทั้งตระกูล
“นี่...”
หลัวจิ้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
ถึงอย่างไรเขาก็ไม่เคยมีประสบการณ์คบใคร ประสบการณ์เรื่องความรักทั้งหมดมาจากเกมจีบสาวทั้งนั้น!
จู่ ๆ ตอนนี้ต้องไปใช้เวลาอยู่กับคู่หมั้นถึงห้าคน! เขาไม่ได้เตรียมใจไว้เลยสักนิด!
“วางใจเถอะ!”
พ่อหลัวพูดต่อ
“เพื่อแสดงความรู้สึกผิด พ่อกับแม่ รวมถึงปู่กับย่าตัดสินใจแล้ว”
“ค่าใช้จ่ายระหว่างเรียนมหาวิทยาลัยของลูกไม่มีเพดาน! ขอแค่พวกเราจ่ายไหว ลูกอยากได้อะไร พวกเราก็ให้ทุกอย่าง!”
“ขอแค่ลูกทำตามสัญญาหมั้นกับพวกเธอสักคนให้สำเร็จ!”
“...”
หลัวจิ้นเริ่มใจอ่อน ยื่นหน้าเข้าไปถาม
“ให้ทุกอย่างจริง ๆ เหรอ?”
“จริงแท้แน่นอน!”
“ถ้าผมปฏิเสธ แล้วไม่ไปล่ะ จะเกิดอะไรขึ้น?”
“งั้นค่าใช้จ่ายของลูกก็จะเหลือแค่แปดร้อยหยวน!”
“ไม่เพิ่มให้อีกสักเฟินเดียว!”
“...”
“ก็ได้”
หลัวจิ้นยักไหล่อย่างจนใจ ในเมื่อเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว เขาก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี
“อ้อ จริงสิ ยังมีอีกเรื่อง”
พ่อหลัวนึกอะไรขึ้นมาได้ก็กำชับว่า “เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาที่ไม่จำเป็น พวกเรายังไม่ได้บอกครอบครัวของพวกผู้หญิงว่าเรื่องคู่หมั้นซ้ำซ้อนกันแล้ว เพราะงั้น...”
“ห้ามให้พวกเธอรู้เด็ดขาดว่าพวกเธอทุกคนเป็นคู่หมั้นของลูก”
“เข้าใจไหม?”
“?”