“แม่ นี่เป็นภารกิจนะคะ!” เหมียวชูพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“ได้ แม่ไม่ถามแล้ว หิวหรือยัง?” เยว่หว่านชิงถามอย่างห่วงใย
“หิวแล้วค่ะแม่...” เหมียวชูลูบท้อง ตอบอย่างเขินอายเล็กน้อย
“รอเดี๋ยวนะ แม่ไปหาอะไรกินให้ ลูกคนนี้ กลับบ้านทั้งทีทำไมไม่บอกพ่อกับแม่ล่วงหน้าสักคำล่ะ พวกเราจะได้เตรียมของอร่อยไว้ให้ไง!” เยว่หว่านชิงพูดพลางเดินเข้าครัว
“แม่ ไม่ต้องหรอกค่ะ ในห้องใหญ่ของหนูมีอาหารตั้งเยอะ” เหมียวชูรีบห้ามแม่ไว้ ก่อนหยิบไก่อบหอมฉุยตัวหนึ่งออกมาจากมิติพื้นที่วิเศษ
“ว้าว หอมจังเลย! แม่อยากกินอะไรบอกหนูได้เลยนะคะ เดี๋ยวหนูไปเอามาให้” เหมียวชูพูดอย่างตื่นเต้น พลางยื่นน่องไก่ให้แม่
“แม่ไม่กินหรอก ลูกค่อย ๆ กินเถอะ” เยว่หว่านชิงยิ้มพลางส่ายหน้า ทว่าสายตายังคงทอดมองเหมียวชูไม่ห่าง เต็มไปด้วยความรักและความสงสาร
เมื่อเห็นลูกสาวกำลังกัดกินน่องไก่คำโต เยว่หว่านชิงก็อดนึกถึงเด็กหญิงตัวน้อยน่ารักซุกซนในวัยเยาว์ไม่ได้ ตอนนี้เติบโตเป็นสาวงามสง่าแล้ว
“ข้างนอกลูกบาดเจ็บหรือเปล่า?” จู่ ๆ เยว่หว่านชิงก็ขมวดคิ้ว ถามด้วยความกังวล
“ไม่เลยค่ะแม่ มีพี่นางฟ้าคอยปกป้อง หนูปลอดภัยมาก แม่วางใจได้เลย~ อ้อ จริงสิแม่ คราวนี้หนูกลับมา จะทิ้งเงินไว้ให้พ่อกับแม่สักหน่อยไหมคะ? คราวก่อนหนูรีบไป เลยเอาเงินที่บ้านไปหมด...” เหมียวชูพูดอย่างรู้สึกผิด
“ไม่ต้องหรอก โรงงานของแม่ยังมีเงินอยู่ ว่าแต่ทางกองทัพของเรายังต้องการเสื้อผ้าอีกไหม? ถ้าต้องการ แม่บริจาคเพิ่มให้อีกได้นะ” เยว่หว่านชิงเอ่ยขึ้น