แม้ราตรีจะมืดมิด แต่หน่วยลาดตระเวนของทหารญี่ปุ่นและทหารหุ่นเชิดมีแต่จะเพิ่มความถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ระเบิดที่เธอวางเอาไว้ตรงจุดตรวจเมื่อครู่อาจปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อ หากทหารญี่ปุ่นปิดล้อมเมืองเพื่อตรวจค้น ยิ่งเธออยู่นอกเมืองนานขึ้นเพียงวินาทีเดียว ก็ยิ่งอันตรายมากขึ้น
“ต้องรีบกลับแล้ว!” เธอกัดริมฝีปากล่าง ไม่รอช้าอีกต่อไป หมุนตัววิ่งสุดฝีเท้าไปทางโรงเตี๊ยม
เหมียวชูคงสภาพล่องหนเอาไว้ตลอดเวลา
จนกระทั่งเห็นหน้าต่างบานคุ้นตาบนชั้นสองของโรงเตี๊ยม เหมียวชูถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก
เพียงขยับความคิด วินาทีถัดมาเธอก็ยืนอยู่บนขอบหน้าต่างห้องตัวเองอย่างมั่นคงแล้ว
เธอค่อย ๆ แง้มหน้าต่างอย่างเบามือ มุดเข้าไปข้างใน แล้วปิดหน้าต่างกลับให้เรียบร้อย ก่อนจะคลายวิชาล่องหน
เหมียวชูถอดรองเท้าแล้วนั่งลงบนเตียง รู้สึกว่ากระดูกทุกชิ้นในร่างกำลังประท้วงด้วยความเหนื่อยล้า เปลือกตาหนักอึ้งแทบจะปิดสนิท
แต่พอขยับความคิด ภาพกล่องสุ่มที่กองพะเนินอยู่ในมิติพื้นที่วิเศษก็ผุดขึ้นมาในหัว ความง่วงทั้งหมดพลันปลิวหายไปไกล
เธอนั่งขัดสมาธิบนเตียง หลับตารวบรวมสมาธิ แล้วส่งจิตสำนึกเข้าไปในมิติพื้นที่วิเศษ
ภายในมิติพื้นที่วิเศษที่เดิมก็เต็มแน่นอยู่แล้ว มี “เขตเสบียง” ใหม่เพิ่มเข้ามาอีกหลายส่วน
เริ่มแกะกล่องสุ่มกันเลย!
อย่างแรกคือกระสุนของทหารญี่ปุ่น กระสุนปืนไรเฟิลหลายลังวางเรียงเป็นระเบียบ ข้างกันยังมีกองระเบิดมืออีกสิบกว่าลัง ถึงขั้นมีกระสุนปืนครกอยู่สองลังด้วย
รถอีกคันบรรทุกขนมปังอัดแท่งและอาหารกระป๋องของทหารญี่ปุ่น ดูประณีตกว่าเสบียงที่ได้มาจากการช้อปฟรีครั้งก่อนมาก ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขาไปหามาจากไหน