สวีหว่านหนิงอาบน้ำอย่างรวดเร็ว สวมเสื้อผ้าใหม่ กินยาคุมกำเนิด เหลือบมองเช็คโดยไม่ได้คิดมาก ใส่กระเป๋าตรง ๆ
ระหว่างทางกลับบ้าน โทรศัพท์ไปลาหัวหน้าแผนก ไม่ได้ไปทำงานที่โรงพยาบาล
เมื่อเธอถึงบ้าน เพิ่งเปิดประตู ภาพก็พร่าเลือน ก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว
“เพี๊ยะ——” หน้าซ้ายโดนตบไปหนึ่งฉาด
“เจิ้นหง ตีทำไมลูก” หลี่ซูอิงเข้ามาห้าม
สวีเจิ้นหงหัวเราะเย็นชา “ตระกูลสวีเราเลี้ยงดูเธอมากว่า 20 ปี เธอหมั้นกับเฉินไป๋อันก็สมัครใจ ตอนนี้กลับคิดจะยกเลิกหมั้นโดยไม่ขออนุญาตฉัน ดูท่าแล้วคงรั้นจนปีกกล้าขาแข็งแล้ว!”
“ลุง หนูไม่อยากแต่งกับเขาแล้ว” สวีหว่านหนิงเงยหน้า สบตาเขา
“ตอนนั้นพ่อแม่แกตาย ถ้าเราไม่รับเลี้ยง แกจะมีวันนี้ได้ไหม? แกรีบไปขอขมาไป๋อันเดี๋ยวนี้ ถ้าเขาไม่ให้อภัยแก ก็ไม่ต้องกลับมา!”
สวีเจิ้นหงพูดจบ สะบัดมือเดินจากไป
สวีหว่านหนิงผิวขาว หนังบาง โดนตบฉาดเดียว หน้าก็บวมแดงแล้ว
“หนิงหนิง ลุงไม่ได้ตั้งใจ เขาก็แค่ใจร้อนเกินไป” หลี่ซูอิงใช้ผ้าขนหนูห่อถุงน้ำแข็งช่วยประคบหน้าให้เธอ
“เขาโทรมาตอนเช้า บอกว่าถ้ายกเลิกหมั้น จะถอนทุนจากบริษัท เธอก็รู้ ช่วงนี้บริษัทไม่ค่อยดี ต้องขอบคุณเขาที่ช่วยไว้”
“ฟังป้าหน่อยนะ ไปอ่อนข้อให้ไป๋อันหน่อย โอเคไหม?”
สวีเจิ้นหงไม่ดีกับเธอ แต่หลี่ซูอิงรักเธอมาก
สวีหว่านหนิงทนคำอ้อนวอนของเธอไม่ไหว พยักหน้าตกลง
**
สวีหว่านหนิงไปหาเฉินไป๋อัน ไม่ใช่เพื่ออ่อนข้อ แต่หวังให้ทั้งสองแยกจากกันด้วยดี
โทรศัพท์ไปหาเขา ไม่มีคนรับ
กระทั่งเห็นในโมเมนต์ที่มีคนโพสต์รูป: 【บังเอิญเจอคุณชายเฉินและคุณหนูลู่ เป็นคู่ที่เหมาะสมกันจริง ๆ】
ตำแหน่ง: หมู่บ้านตากอากาศหูซี
สวีหว่านหนิงตามหาเฉินไป๋อันจนเจอ เขาอยู่ที่สนามม้า กำลังช่วยหญิงสาวคนหนึ่งจูงม้า
หญิงสาวหน้าตางดงามน่ารัก เมื่อเห็นเธอแล้ว ไม่ยอมมองตรง ๆ มีท่าทางยโสโอหัง นี่คือคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลลู่เมืองหลวง——ลู่ซินอวี่
รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินไป๋อัน เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
ช่วงหน้าร้อนจัด แสงแดดเจิดจ้าแรงจนแสบตา
เฉินไป๋อันเห็นเธอเข้าก็รีบวิ่งมา หน้าบึ้งตึง: “เธอมาทำไม?”
“ฉันอยากคุยกับนาย”
“เธอไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังยุ่ง?”
“ยุ่งอยู่กับการจูงม้าให้คนอื่น?”
“มีอะไรก็ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง ฉันเตือนเธอไว้ก่อน อย่ามาหาเรื่องที่นี่”
ในเวลานั้นเอง มีชายขี่ม้าคนหนึ่งกลับมาจากไกล ๆ
มือหนึ่งถือบังเหียน ควบคุมม้า ใบหน้าเฉยชาไร้อารมณ์ ชุดขี่ม้าสีดำ ดูสง่างามและเปี่ยมพลัง เมื่อสบตากัน สวีหว่านหนิงยืนนิ่งอยู่กับที่
นี่มัน...
เขาลงจากหลังม้า ลู่ซินอวี่รีบลงจากม้าวิ่งเข้าไปหา ยิ้มประจบประแจง “คุณอา”
เขาตอบรับเบา ๆ สวีหว่านหนิงกลับเหมือนถูกฟ้าผ่า
เขาคือผู้บริหารสูงสุดของเซิ่งซื่อ——
ลู่เยี่ยนเป่ย?
คนนอกเรียกท่านว่าท่านรอง
ชื่อเสียงก้อง แม้แต่คนชั่วก็ไม่กล้าล่วงเกิน
เขาถอดถุงมือ สายตากวาดผ่านสวีหว่านหนิงอย่างเรียบเฉย เย่อหยิ่งและเย็นชา “นี่คือ...”
“เธอเป็นเพื่อนของผมคนหนึ่ง” เฉินไป๋อันรีบแนะนำ
ประโยคเดียว ทำให้ใจสวีหว่านหนิ่งดิ่งลงเหว
เพื่อเอาใจตระกูลลู่ เขากลับไม่กล้าพูดฐานะของตนออกมา
“ไหน ๆ ก็เป็นเพื่อน ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วมาเล่นด้วยกันเถอะ” ลู่เยี่ยนเป่ยพูดเรียบ ๆ
เขากุมอำนาจ เฉินไป๋อันไม่กล้าปฏิเสธ ให้สวีหว่านหนิงไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
**
หน้าห้องเปลี่ยนเสื้อ
หลังจากสวีหว่านหนิงเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เธอถอดแหวนออก แล้วยื่นมือไปถอดสร้อยคอที่คล้องอยู่
เพื่อป้องกันไม่ให้เครื่องประดับไปเกี่ยวรั้งอะไรตอนขี่ม้า จึงห้ามใส่ทุกชนิด
แต่มองไม่เห็นตะขอปลดสร้อย ปลดเท่าไรก็ไม่ออก เธอใจร้อนขึ้นมา ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังมาจากข้างหลัง เธอยังไม่ทันตั้งตัว ก็มีมือคู่หนึ่งแตะโดนหลังคอเธอ
ด้วยสัญชาตญาณ เธออยากหันกลับ แต่ถูกเขาสั่งห้ามไว้ “อย่าขยับ”
เป็นลู่เยี่ยนเป่ย