ตอนที่ 5 กอล์ฟ
วันต่อมา ทุกอย่างตกอยู่ในความสงบที่แปลกประหลาด
ทุกเช้า หญิงผิวคล้ำคนนั้นจะนำข้าวหนึ่งถ้วยกับน้ำหนึ่งขวดมาส่งตรงเวลา
ไม่มากไม่น้อย พอประทังชีวิตไว้ได้
เซี่ยจือเหยาจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าท่านปาต้องการอะไรกันแน่
ขังเธอแยกเดี่ยว เลี้ยงดูอย่างดี หวังขายเธอได้ราคางามหรือไง
แต่ผู้ชายที่ชื่อคุณเฉิ่นนั้น ไม่ได้สนใจเธอเลยสักนิด
ทุกวันเธอเดินวนไปมาอยู่ในห้องเล็กๆ เงี่ยหูฟังเสียงข้างนอก
เสียงปืน เสียงกรีดร้อง เสียงสบถ ประดังกันทุกวัน คอยย้ำเตือนว่าที่นี่คือสถานที่แบบไหน
เช้าวันที่ห้า ประตูห้องถูกถีบเปิดอย่างแรง มีผู้คุมหน้าดุสองคนกรากเข้ามา
“ออกมา!”
ผู้คุมคนหนึ่งคว้าแขนเซี่ยจือเหยาทันที
“พวกนายจะพาฉันไปไหน” เซี่ยจือเหยาดิ้นรนด้วยความหวาดกลัว
“เรื่องดี!” ผู้คุมหัวเราะเหี้ยม ไม่ฟังคำขัดขืน ลากเธอออกไป
ในทางเดิน เธอได้ยินผู้คุมสองคนคุยกันด้วยภาษาท้องถิ่นปนภาษาจีน
“ท่านปารอมาหลายวันแล้ว ไม่เห็นแม้แต่เงาเสี่ยใหญ่แซ่เฉินนั่น”
“ข้าว่าท่านปาเดาผิด คนนั้นไม่เห็นสนใจอีนี่เลย”
“จริงด้วย เสียห้องเดี่ยวเปล่า ท่านปาบอกให้พามันไปสมทบสนุกวันนี้ เปิดหูเปิดตา”
“เด็กนี่ก็สวยดีนะ ถ้าคุณเฉิ่นไม่เอา ไม่รู้จะได้...แหะๆ...”
ใจเซี่ยจือเหยาหนักอึ้ง
เธอถูกลากไปตลอดทาง ถึงลานดินที่เคยแอบมองผ่านหน้าต่าง
กลางลาน ภาพน่าสะพรึงปรากฏขึ้นอีกครั้ง
ชายคนหนึ่งถูกฝังทั้งเป็นในดิน เผยให้เห็นเพียงศีรษะที่เปื้อนเลือดจนเละ
หมูที่ถูกจับมากว่าสิบรายรวมทั้งเธอเข้าแถว ใบหน้าเฉยชาหรือไม่ก็หวาดกลัว
ผู้คุมคนหนึ่งถือกระบองไม้หนา พ่นน้ำลายขณะอบรม
“พวกมึงฟังให้ดี! กิจกรรมวันนี้เรียกว่าตีกอล์ฟ! คนละหนึ่งไม้ ใครแม่งไม่กล้าตี หรือตีพลาด กูจะให้มันลิ้มรสกระบองนี่!”
มันยัดไม้กระบองใส่มือชายคนแรกในแถว
ชายคนนั้นตัวสั่นงันงก หลับตาหลับตาฟาดลงไปอย่างสับสน
ตุ้บ!
เสียงกระแทกทึบดัง ตามด้วยเสียงครางเบาๆ จากหัวที่ฝังในดิน
ฝูงชนในแถวเกิดเสียงฮือฮา
“คนต่อไป!”
แถวค่อยๆ เคลื่อนไปข้างหน้า
ทุกครั้งที่เหวี่ยงไม้ หมายถึงเสียงกระแทกทึบบวกกับเสียงกรีดร้องหนึ่งครั้ง
มีเด็กสาวคนหนึ่งทรุดลงกับพื้นเพราะความกลัว ร้องไห้ไม่กล้าเดินหน้า
ผู้คุมข้างๆ ไม่พูดพร่ำทำเพลง ถีบเธอล้มกลิ้ง กระบองในมือกระหน่ำลงราวห่าฝน
เสียงร้องไห้ของเด็กสาวเปลี่ยนเป็นเสียงขอร้อง ในที่สุดก็เหลือเพียงเสียงครางแผ่วเบา
เซี่ยจือเหยามองจนขาอ่อนมือสั่น
กอล์ฟ
ใช้หัวคนแทนลูกกอล์ฟ
“ถึงตาแก!”
กระบองไม้หนักอึ้งถูกยัดใส่มือเซี่ยจือเหยาอย่างแข็งกระด้าง
เธอถูกบังคับให้เดินไปยังหน้าหลุมดิน
ใบหน้าเปรอะเลือดของชายคนนั้นอยู่แทบเท้าเธอ เปลือกตาบวมจนลืมตาไม่ขึ้น ริมฝีปากแตก ยังคงหายใจแผ่วๆ
เขายังมีชีวิตอยู่
ให้เธอใช้กระบองนี้ฟาดลงบนหัวของคนเป็นๆ?
เซี่ยจือเหยาทำไม่ลง ทั้งร่างสั่นสะท้าน
“ชักช้าอะไร! รีบตี!” ผู้คุมด้านหลังคำรามอย่างไม่อดทน
เซี่ยจือเหยายังไม่ขยับ
“แม่ง ให้ศักดิ์ศรีเองไม่ใช้!”
ผู้คุมสบถลั่น ยกกระบองในมือ แกว่งเปรี้ยงเข้ามาที่หลังเธอ!
“อ๊ะ!”
เซี่ยจือเหยาหลับตาอย่างสิ้นหวัง
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าถี่กระชั้นใกล้เข้ามา ผู้คุมคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบโผล่พรวดเข้ามาในลาน
“ท่านปา! ท่านปา! คุณเฉิ่นมาแล้ว! รถจอดอยู่ตรงประตูอาคารใหญ่แล้วครับ!”
ทุกคนในลานตะลึงงัน
ท่านปาที่กำลังคุมเกมอยู่ ใบหน้าฉายแววหลากหลายในพริบตา
เขาเพิ่งจะก้าวเท้าจะไป ก็เห็นเซี่ยจือเหยาถือกระบองยืนเหม่อ
“แก! เร็ว! พาตัวหล่อนลงไป! ทำความสะอาด! เร็ว!”
ท่านปาถีบใส่ก้นผู้คุมที่กำลังจะตีเซี่ยจือเหยาเต็มแรง
“ยืนบื้ออะไร! ฟังภาษาคนไม่ออกหรือไง? พาไปโรงอาบน้ำ! บอกหล่อนว่าต้องทำยังไง! แล้วรีบพาไปอาคารใหญ่!”
เซี่ยจือเหยายังไม่ทันตั้งตัว กระบองในมือก็ถูกฉกไป ทั้งร่างถูกผู้คุมสองคนประกบ ลากถูลู่ถูกังออกจากนรกบนดินแห่งนี้
มาถึงหน้าโรงอาบน้ำง่ายๆ เธอถูกผลักเข้าไป
น้ำเย็นเยียบราดลงจากศีรษะ ทำให้เธอสะท้านวาบ
“รีบอาบ!”
หญิงชราหน้าบูดคนหนึ่งเข้ามา เริ่มขัดสีฉวีวรรณให้เธอโดยไม่ฟังคำคัดค้าน
หลังจากอาบน้ำ ก็เปลี่ยนชุดให้เธอเป็นกระโปรงยาวสีขาวสะอาด
จากนั้นเธอถูกพามายังเรือนยกพื้นไม้หลังเดิม
ท่านปาเดินออกมา ให้คนยัดผ้าขี้ริ้วผืนหนึ่งใส่มือเธอ สั่งด้วยเสียงต่ำ
“คุณเฉิ่นอยู่ข้างในนะ อีกเดี๋ยวเธอเข้าไปแล้วคุกเข่าอยู่ข้างๆ เขา เช็ดรองเท้าให้สะอาด”
เซี่ยจือเหยาเบิกตากว้าง ริมฝีปากสั่นระริก
“คุณเฉิ่นให้ทำอะไร ก็ทำตามนั้น ต่อให้เขาใช้ให้เธอเปลื้องผ้าคลานกับพื้น เธอก็ต้องคลานให้สวยหน่อย อยากมีชีวิต ก็เชื่อฟังกูให้ดี”
“ถ้าเธอทำให้คุณเฉิ่นไม่พอใจขึ้นมาละก็” ท่านปาพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม
“กูจะโยนเธอกลับไปที่ลานนั่น ให้พวกผู้ชายเข้าแถว เปิดขบวนรถไฟเธอ”
“เข้าใจหรือยัง?”