•
วันที่เจ็ดเดือนเจ็ด เทศกาลขอพร
สาวๆ ในเมืองหลวงนอกจากจะทำขนมฉลู แต่งหน้ากระจกเย็บปัก และไหว้เจ้าแม่ฉลูแล้ว ยังไปลอยโคมที่ริมแม่น้ำด้วย
องค์หญิงใหญ่เดินนำหน้า ในมือถือโคมดอกบัวอันประณีตงดงาม ลู่ชิงเยี่ยนอยู่เคียงข้าง คอยมองที่เท้าองค์หญิงเป็นระยะ กลัวพระนางจะเหยียบชายกระโปรง
บนผิวน้ำมีโคมลอยอยู่ทั่วไป ระยิบระยับ รวมกันเป็นผืนเดียว
ริมน้ำอันตราย ลู่ชิงเยี่ยนรับโคมจากมือยวีฮวน แล้วก้าวลงบันไดไปลอยที่แม่น้ำ
พลางก้าวลงไป พลางกล่าวว่า "คุณหนูทั้งหลายล้วนเขียนคำอธิษฐานบนโคม องค์หญิงใหญ่ไม่มีสิ่งใดปรารถนาหรือพ่ะย่ะค่ะ"
ยวีฮวนยืนอยู่ด้านบน น้ำเสียงเบาสบาย "เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่ได้เขียน"
ลู่ชิงเยี่ยนถึงได้สังเกตเห็นข้อความบนโคม
แรกพบพานรู้สึกหวั่นไหว
เขาอ่านไปทีละตัว ในที่สุดก็อ่านประโยคได้ครบ "เนิ่นนานอยู่ด้วยกันก็ยังใจเต้น"
หัวใจกลับเต้นรัวขึ้นฉับพลัน
เขาหันกลับไปมองนาง
นางอยู่ริมตลิ่ง ดูเหมือนคาดไม่ถึงว่าเขาจะหันมา แววตาที่แน่วแน่แต่แฝงความเศร้าเล็กน้อยทิ่มแทงใจเขา
เมื่อเห็นเขาหันมา นางก็ยิ้มให้ทันที
สิ่งที่นางทำมาก็มากพอแล้ว เขาจะปล่อยให้นางต้องรอคอยอย่างขมขื่นอีกได้อย่างไร
"ในเมื่อองค์หญิงใหญ่มีเรื่องปรารถนา ก็เชิญลงมาลอยเองเถิด จะได้จริงใจกว่า" เขาเอ่ยเสียงดัง