ระหว่างที่กำลังกินข้าว เฉินจือหมิ่นที่ก่อนหน้านี้ไปเชิญยวีฮวนก็กลับมา บอกกับฟู่เซิงถังว่าคนที่ดูแลซ่อมแซมเรือนมาแล้ว
ฟู่เซิงถังจึงเรียกให้เขาเข้ามาคุย
อาหารที่ห่อมาจากร้านเหล้าในอำเภอถึงจะเย็นไปบ้าง แต่ยวีฮวนก็ยังรู้สึกว่ารสชาติดี ต่างจากฝีมือคุณย่า ต่างคนต่างอร่อยในแบบของตัวเอง
เธอนั่งกินข้าวอยู่ตรงนั้นอย่างใจจดใจจ่อ ไม่สนใจสิ่งใดรอบตัว แก้มพองกลมจนดูเหมือนสัตว์ตัวเล็ก ๆ น่ารักอะไรสักอย่าง
ฟู่เซิงถังเหลือบมองแล้วอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก จึงมีสีหน้าดี ๆ กับคนงานหนุ่มร่างกำยำที่เพิ่งเข้ามา “ทางนี้จัดการยังไงบ้าง”
คนงานหนุ่มเข้ามาแล้วก็ไม่มองซอกแซก ตอบอย่างไม่ยอมตนต่ำต้อย:
“ไม้บนหลังคาโรงครัวที่ผุก็เปลี่ยนใหม่แล้ว รอยรั่วตรงเรือนตะวันตกก็ซ่อมแล้ว ส่วนที่อื่นที่ไม่มีรอยแตกก็จะเสริมให้แข็งแรงขึ้นอีกที แค่เวลากระชั้นไปหน่อย ยังทำไม่เสร็จ”
พอเสียงของเขาดังขึ้น หูของยวีฮวนก็ตั้งวับขึ้นมา กัดหมั่นโถวพลางหันไป ฮ้าว สมกับเป็นจ้าวหยางจริง ๆ
สวมเสื้อกั๊กสั้นสีเทา เรียบง่ายธรรมดา ร่างสูงใหญ่ กล้ามเนื้อที่เผยออกมาเป็นมัด ๆ แต่ไม่ใหญ่เกิน เป็นสีน้ำผึ้งเมื่อกระทบแสงแดด แถมยังมีใบหน้าหล่อเหลาคมคายเปี่ยมเสน่ห์ นี่มันมาตรฐานพระเอกนิยายชนบทชัด ๆ
หันมามองฟู่เซิงถังที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้หวงฮวาหลีทรงเซียนอี้ มือเท้าคาง ท่วงท่าขี้เกียจ ปอยผมขดเล็ก ๆ ที่หวีเรียบไร้รอยยุ่งล้วนแผ่กลิ่นอายความมั่งคั่งร่ำรวย