การหมั้นหมายของทั้งสองครอบครัว ถูกกำหนดโดยคนรุ่นก่อน ตอนนั้นคนตระกูลจ้าวยังอยู่กันครบ ความสัมพันธ์ของทั้งสองครอบครัวก็ดี ฐานะเท่าเทียมกัน จึงได้ตกลงกันไว้
ใครจะรู้ว่าต่อมา ครอบครัวจ้าวเกิดเรื่องขึ้น เสาหลักของบ้านไปทำงานนอกบ้านพลัดตกลงมาตาย ลูกสะใภ้เห็นว่าไม่มีที่พึ่งแล้ว ก็ไปแต่งงานกับคนอื่น
ดังนั้นบ้านนี้จึงเหลือเพียงจ้าวหยาง ลูกชายคนเดียว กับยายแก่ชราคนหนึ่ง
ยายร่างกายไม่ไหวแล้ว จ้าวหยางก็ต้องแบกรับครอบครัวนี้ จึงลาออกจากโรงเรียนไปทำงานในเมืองเพื่อหาเลี้ยงครอบครัว
สภาพของตระกูลจ้าวย่ำแย่ลงมากจริง ๆ ดังนั้นที่ยวีฮวนร้องงอแงไม่ยอมรับการหมั้นหมาย ผู้ใหญ่ในครอบครัวก็ไม่ได้พูดอะไร
มีเพียงคุณย่าที่สนิทกับยายตระกูลจ้าวมากกว่า เห็นตระกูลจ้าวตกต่ำก็รู้สึกสงสาร ในยามปกติมีของกินของอร่อยอะไรก็จะเอามาให้บ้าง
"คุณย่า ยังให้หนูมาส่งอีกเหรอคะ" ยวีฮวนตะลึงไปครู่หนึ่ง
"อาจเป็นเพราะ ปกติเวลานี้จ้าวหยางยังไม่กลับมา" ระบบอธิบาย
ช่างเป็น... พรหมลิขิตแห่งกรรมจริง ๆ
ยวีฮวนกลับบ้านด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยความกังวล เธอไม่อยากแต่งงานกับคนรวยที่จะมีหนี้สินเหมือนในบท และก็ไม่อยากแต่งงานกับพระเอก... เขาไม่แม้แต่จะไปโรงเรียนแล้ว!
อ่านหนังสือยังไม่จบ ในหัวสมองของยวีฮวน พระเอกก็ไม่ต่างอะไรกับคนไม่รู้หนังสือ แค่มีหน้าตาดีก็เท่านั้น
แต่ทั้งหมดนั่นเป็นเรื่องหลอกลวง ต่อให้พระเอกทำธุรกิจร่ำรวยขึ้นมา ก็เป็นแค่คนไม่มีภูมิภายใน