ร้านเล็ก ๆ สว่างไสวสะอาดตา ตกแต่งด้วยดอกไม้และต้นไม้เขียวขจี กลิ่นหอมหวานชวนผ่อนคลายของขนมหวานกับกาแฟผสมผสานกัน
สีหน้าของเฉียวซีไม่ค่อยดีนัก โดยเฉพาะตอนเห็นฉินอวิ๋นเหย่มาส่งยวีฮวนด้วยตัวเอง แถมยังเอาใจใส่เว้นที่ว่างให้พวกเธอได้อยู่กันตามลำพัง ก่อนจะเดินจากไปเอง สีหน้าของเธอก็ยิ่งแย่ลง
คนคนนี้คิดลึกซึ้งแค่ไหนกัน ถึงได้แสร้งทำเป็นรักใคร่ลึกซึ้งได้ถึงเพียงนี้ ไม่ต้องพูดถึงยวีฮวนเลย หากเธอไม่รู้ความจริง เกรงว่าคงเชื่อไปแล้วเหมือนกัน
“เป็นอะไรหรือเปล่า?”
ยวีฮวนสังเกตว่าเฉียวซีดูเหมือนจะเจอเรื่องอะไรบางอย่าง
เฉียวซีเป็นคนที่ทนเห็นเรื่องไม่ถูกต้องแล้วทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไม่ได้ จึงไม่ปิดบังอะไร เอ่ยตรง ๆ ว่า “คุณรู้ไหมว่า ฉินอวิ๋นเหย่เคยมีคนที่รักแต่ไม่ได้ครอบครองอยู่คนหนึ่ง”
“คุณหน้าตาเหมือนเธอมาก”
“นี่รูปของเธอ คุณลองดูได้”
ยวีฮวนเข้าใจทันทีว่าเฉียวซีรู้ความจริงเบื้องหลังความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับฉินอวิ๋นเหย่แล้ว และเรื่องนี้ก็เป็นขั้นตอนต่อไปของการผลักดันเนื้อเรื่องพอดี
ตอนนี้เหลือเวลาอีกไม่กี่วันก่อนเมิ่งเฉิงอี๋จะกลับประเทศ
ยวีฮวนไม่รู้ว่าควรทำสีหน้าแบบไหนดี ทำได้เพียงวางช้อนส้อมในมือลง แล้วฟังเฉียวซีเปิดเผยความจริงที่เธอรู้อยู่แล้วมาตั้งแต่แรกอย่างงุนงง
ในที่สุด
เฉียวซีส่งช่องทางติดต่อของเมิ่งเฉิงอี๋ให้ยวีฮวน “ถ้ายังมีข้อสงสัยอะไร คุณลองติดต่อไปคุยกับเจ้าตัวดูได้นะ”
เฉียวซีรู้ว่าความจริงอาจทำร้ายจิตใจ แต่เธอไม่อยากให้ยวีฮวนถูกปิดหูปิดตาต่อไป ความสุขจอมปลอมในตอนนี้ เมื่อถึงวันที่ความจริงถูกเปิดเผย ก็จะสลายกลายเป็นฟองสบู่
ชั่วขณะที่ยวีฮวนรับกระดาษโน้ตที่เขียนเบอร์โทรศัพท์ของเมิ่งเฉิงอี๋มา ภารกิจใหม่ก็เริ่มต้นขึ้น
เนื้อเรื่องดำเนินมาถึงขั้นที่นางรองรู้ความจริง เพื่อป้องกันไม่ให้พระเอกถูกแย่งไป จึงจงใจเปิดเผยเรื่องความรักของพระเอกให้นางเอกฟัง พร้อมทั้งอวดความหวานให้ดู