เพื่อนมัธยมปลายจัดงานเลี้ยงรุ่น ส่งคำเชิญมาถึงมือพวกเขาสองคน
เดิมทีเซิ่งหล่างไม่ได้สังเกต ยวีฮวนอยู่บ้านจนเบื่อ บอกว่าอยากไป เขาจึงรื้อคำเชิญที่ถูกเก็บไว้ในกล่องออกมา "ไปด้วยกันสิ"
เวลานัดเป็นช่วงบ่าย กลับมาตอนพลบค่ำกำลังดี
ยวีฮวนขออนุญาตและเบิกเงินจากท่านแม่ แต่งตัวออกไปอย่างร่าเริง สวมเดรสสายเดี่ยวสีเหลืองอ่อนฟูฟ่อง ดูเหมือนผีเสื้อตัวน้อย
ตลอดทางเดินตามหลังเซิ่งหล่าง พูดพึมพำว่าอีกเดี๋ยวจะได้เจอใครบ้าง หน้าตาเจิดจ้า ดูมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ จนอยากจับเธอมาวางไว้ในอุ้งมือ
•
งานเลี้ยงรุ่นย่อมนำความรู้สึกที่ต่างออกไปมาให้เสมอ บางคนเปลี่ยนมาก บางคนเปลี่ยนน้อย แต่ต่างก็เหมือนจะเข้าสังคมเก่งขึ้นโดยไม่นัดหมาย
สิ่งที่เซิ่งหล่างรู้สึกได้ชัดคือ หลายคนมีทีท่าอยากสนิทสนมกับพวกเขาในคำพูด
ยวีฮวนไม่ได้ไวต่อความรู้สึกเท่าเขา จับความรู้สึกแอบแฝงพวกนั้นไม่ออก ตั้งหน้าตั้งตาแกะกุ้งอบซีอิ๊วกิน
เซิ่งหล่างโต้ตอบด้วยคำพูดสองสามประโยค ไม่รับปากอะไร หรี่ตาลง หมุนจานบนโต๊ะ คีบอาหารที่ยวีฮวนชอบใส่จานให้ เผื่อเธออยากกินแล้วเอื้อมไม่ถึง
พอดีกับที่ยวีฮวนแกะกุ้งเสร็จหนึ่งตัว วางลงในชามของเขา
เซิ่งหล่างชะงักไปครู่หนึ่ง เสียงใสดั่งน้ำ "ให้ฉัน หรือว่าอยากใช้ชามนี้"
"ให้เธอไง" ยวีฮวนตอบอย่างเป็นธรรมชาติ "กุ้งร้านนี้ก็อร่อยดีนะ"
เด็กหนุ่มมองกุ้งตัวนั้น บนใบหน้าที่แทบไม่มีอารมณ์ ปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ อย่างที่หาได้ยาก
แม้จะเพียงชั่วพริบตา แต่ก็สร้างความแตกต่างอย่างสุดขั้วกับท่าทีเย็นชาห่างเหินตามปกติของเขา งดงามราวกับน้ำแข็งละลายในฤดูใบไม้ผลิ จนใคร ๆ ต้องมองอย่างเหม่อลอยไปชั่วขณะ