ยวีฮวนครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ รอมาสองวัน
ยังไม่ทันได้รอจนตัวเอกหญิงกลับมา แต่กลับรอจนถึงวันครบรอบที่พวกเขาคบกัน แผนเดตที่ฉินอวิ๋นเหย่จัดไว้อย่างประณีต และของขวัญอีกไม่รู้ชิ้นที่เท่าไหร่
“…รออีกสักเดือนเถอะ” ระบบพูดตะกุกตะกัก
ยวีฮวนรอต่ออีกเดือน
ยังคงไม่เห็นเงาตัวเอกหญิง แต่กลับถูกฉินอวิ๋นเหย่เกลี้ยกล่อมพาไปบ้านตระกูลฉิน
ที่คฤหาสน์เก่าแก่ ผู้คนตั้งแต่บนลงล่างออกมาต้อนรับ ทุกคนมีรอยยิ้มและแววตาพึงพอใจ บ้างก็เตรียมของขวัญให้เป็นสิ่งของมีค่า ไม่ว่าจะเป็นรถ บ้าน หรือหน้าร้าน มีกำไลทองเป็นเพียงชิ้นที่ดูธรรมดาที่สุด ความสมน้ำสมเนื้อนี้ดูน่าตกใจกลัวเกินไปนิด
“มันใช่เรื่องดีแล้วหรือ?” ยวีฮวนเงียบไปนานพลางถามระบบ
ระบบก็เงียบ แต่ยังคงดันทุรังพูดอย่างไม่ยอมแพ้ “รออีกปี…”
ในหนึ่งปีนี้ ครอบครัวของทั้งสองฝ่ายได้พบปะกัน
ฉินอวิ๋นเหย่เปลี่ยนรถและบ้านให้พ่อตาแม่ยาย พร้อมจัดการแผนท่องเที่ยวรอบโลกให้อย่างดี
คุณนายซ่งไม่ปวดเอว ไม่ปวดขา ไม่ต้องยืนหน้าชั้นเรียนอีกต่อไป เส้นเสียงดีขึ้น คนก็ดูมีชีวิตชีวา
ทุกวันนี้แต่งตัวหรูหราทันสมัย โพสต์ลงโมเมนต์วันละสามร้อยครั้ง
คุณชายซ่งสมใจ ไปตกปลากลางทะเลได้ปลาตัวใหญ่หลายสิบชั่ง ใบหน้าเหี่ยวย่นด้วยรอยยิ้ม เจอใครก็อวด
ยวีฮวนดูสเตตัสของพ่อแม่ หัวใจซับซ้อน รู้สึกราวกับตัวเองกำลังยิ่งลึกเข้าไปในหลุมพรางของฉินอวิ๋นเหย่ หากตัวเอกหญิงกลับมาจริง ก็ใช่ว่าจะหนีไปได้แล้ว
“คุณหนูก็อยากไปเที่ยวหรือ?”
ฉินอวิ๋นเหย่สวมกอดเธอจากด้านหลัง ริมฝีปากจูบเบา ๆ คลอเคลียปลายหูเธอ พูดอย่างสนิทสนม “อยากไปหรือ ผมใช้เวลาสองวันจัดการงานบริษัทแล้วเราไปกันดีไหม?”
ยวีฮวน: …ระบบ?