……
……
ออกจากสถานีมาแล้ว
เวินเหลียงยืนอยู่บนถนนใหญ่ สายตาว่างเปล่า
เมื่อครู่นี้ยังฮึกเหิมอยู่ ตอนนี้ใจเย็นลงแล้ว กลับพบว่าไม่รู้จะไปทำอะไรต่อ
“ไม่สนแล้ว”
เวินเหลียงเอามือล้วงกระเป๋า ผมเส้นเล็กปลิวตามสายลม ยืดเส้นยืดสาย “ถือว่าให้ตัวเองได้พักสักที ทั้งวันหยุดวิ่งส่งของจนแทบกลายเป็นหมา”
บางคนเกิดมาอยู่บนกรุงโรม
บางคนเกิดมาเป็นวัวเป็นควาย
เวินเหลียงรู้สึกว่าตัวเองก่อนหน้านี้ เคยวิ่งส่งอาหาร เคยยกจาน ล้างขวดเก็บเศษขยะ เคยเป็นนายแบบ ก็ถือว่าเป็นวัวควายในหมู่วัวควาย
นึกถึงตอนนั้นที่มีคุณป้าเศรษฐินีอยากให้เขาข้ามทางโค้งไปสิบปี เวินเหลียงก็รู้สึกเกลียดความซื่อตรงของตัวเองเป็นอย่างยิ่ง
เดินผ่านสะพานลอย
เวินเหลียงคาบแก้วน้ำมะนาว แต่จู่ ๆ ก็มีชายแก่ซอมซ่อคนหนึ่งพุ่งโผล่มาขวางทาง
“หนุ่มน้อย ข้าสำเหนียกหน้าผากเจ้ามีสีดำคล้ำ คงมีภัยจากภูตผีมาเยือน”
“แต่ชะตาเจ้าอังไม่ถึงฆาต และถือว่ามีวาสนากับข้า ข้ายินดีช่วยเจ้ารอดพ้นภัยนี้ไปได้”
เมื่อสองวันก่อนตัวเองเพิ่งไปเจอปีศาจสาวใหญ่นั้นมา เวินเหลียงเลยคิดว่าชายแก่ซอมซ่อนี้อาจจะมีฝีมือจริง
เลยถามว่า “วาสนาเท่าไร?”
ชายแก่ซอมซ่อยกสามนิ้วขึ้นมา พูดว่า “300 หยวน”
เวินเหลียงล้วงกางเกง ล้วงเสื้อ แล้วหยิบธนบัตรเก่า ๆ หลายใบออกมาจากถุงเท้า ใช้นิ้วแตะน้ำลายนับดู ส่ายหน้า
“ผมมีแค่ 46 หยวน”
ชายแก่ซอมซอมองเวินเหลียงด้วยสายตาดูแคลน
จนขนาดนี้เลยเหรอ?
คนเราไม่ควร จะไม่ควรถึงขนาดนั้น
เวินเหลียงถูกสายตาชายแก่ซอมซ่อนั้นแทงใจ เจ็บแปลบ พูดอย่างโกรธเคือง “ผมมีแค่ 46 หยวน จะเอาก็เอา ไม่เอาก็ไม่เอา”
“เอา เอา…”
ชายแก่ซอมซ่อรีบพยักหน้ารัว ๆ พลางคว้าเงินในมือเวินเหลียงไปอย่างรังเกียจ
เวินเหลียงจ้องมองชายแก่ซอมซ่ออย่างระแวดระวัง ป้องกันไม่ให้เขาแบกเงินก้อนโตหนีไป
“แค่ 46 หยวนเอง จะระวังขนาดนั้นเลยหรือ…”
ชายแก่ซอมซ่อเหลือบมองเวินเหลียงอย่างเอือมระอา หยิบคัมภีร์เก่าเหลือง ๆ ออกมาจากอก พูดอย่างลึกลับ “ข้าเป็นทายาทรุ่นที่ 1586 ของสำนักธรรมิกชน”
“วิชานี้มีชื่อว่า สายฟ้าในกำมือ หากฝึกฝนสำเร็จก็สามารถขยี้ฟ้าผ่าได้ กำจัดภูตผีได้ง่ายดาย”
“ราคาเดิม 99999 หยวน เห็นว่าเจ้ามีวาสนากับข้า 46 ขายให้เจ้าแล้วกัน”
เวินเหลียงมองคัมภีร์เก่าในมือ แล้วหรี่ตามองชายแก่ซอมซ่อ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังขา
ราคาเดิม 99999 หยวน?
ขาย 46 หยวน?
สภาพแกขนาดนี้ 46 หยวนฉันยังรู้สึกว่าเสียแพงไป
ชายแก่ซอมซ่อไม่แยแสว่าเวินเหลียงจะคิดยังไง ยัดคัมภีร์เก่าใส่มือเวินเหลียงเสร็จ ก็แบกแผงลอยวิ่งหายไปอย่างรวดเร็วจนตามแทบไม่ทัน
ทิ้งไว้เพียงเวินเหลียงถือคัมภีร์เก่า ยืนงงอยู่กลางสายลม
“เพื่อนท่านนี้ เห็นชายแก่คนหนึ่งที่อ้างตัวเป็นทายาทสำนักธรรมิกชนไหมครับ?”
ชายหลายคนวิ่งพรวดเข้ามาจากที่ไกล ๆ ถือไม้ตะบอง หน้าตาโกรธเกรี้ยว ค้นหาอยู่พักหนึ่งก็ไม่พบเป้าหมาย จึงได้แต่ห่อเหี่ยวใจเดินกลับมา
ชายหนุ่มที่ยืนหัวแถวมองคัมภีร์เก่าในมือเวินเหลียง แล้วหยิบคัมภีร์เก่าที่หน้าตาเหมือนกันเป๊ะออกมา ใบหน้าบอกบุญไม่รับ พูดขึ้น
“เพื่อนก็โดนหลอกเหมือนกันสินะ คัมภีร์เก่าของไอ้แก่เฒ่าพวกนั้นทำเป็นชุด ฉันซื้อมาหนึ่งเล่ม 35 หยวน สุดท้ายซื้อกลับไปก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรเลย”
“ไอ้แก่เฒ่าพูดโวหึ่ง ๆ ว่าฝึกแล้วใช้สายฟ้าได้ ฉันจะใช้หัวแกเป็นสายฟ้าซิ”
果然 46 ก็ยังจ่ายแพงไป
เวินเหลียงได้ยินก็ถุยน้ำลายอย่างแค้นเคือง “ไอ้แก่ไม่ตายดี หลอกฉันไป 11 หยวน”
อีกฝั่งหนึ่งของสะพานลอย
ใต้ซุ้มสะพาน
ชายแก่ซอมซ่อนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น แอบสำรวจรอบข้าง
พอ确认ปลอดภัยแล้ว ก็ถอนหายใจโล่งอก แล้วแบกแผงลอยออกมา
“ไอ้เด็กเวรพวกนั้น กล้ามาสงสัยวิชาสายฟ้าสำนักธรรมิกชนของข้า”
“ถ้าไม่ใช่เพราะยุคปีศาจมาเยือน วิชาธรรมะฝึกไม่ได้ ฝีมือพวกแกน่ะ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมอง”
ชายแก่ซอมซ่อด่าไปพลาง เผลอทำกล่องไม้บนแผงลอยคว่ำ คัมภีร์เก่าหน้าตาเหมือนกันทั้งหมดหล่นกระจายออกมา
รวมแล้วหลายสิบเล่ม ทั้งหมดเป็นสายฟ้าในกำมือ
……
……
“มังกรเสือรวมพลัง สายฟ้าซ่อนในกำมือ”
“แสงสวรรค์สาดส่อง สิ่งชั่วร้ายทั้งหลายแหลกลาญ”
“ด้วยบัญชาธรรมิกชน พลังสายฟ้าตามติด”
เวินเหลียงนั่งขัดสมาธิบนเตียง ใบหน้าเคร่งขรึม
ตามที่คัมภีร์สายฟ้าในกำมือกำหนด ใช้มือจับเป็นมุทราสายฟ้า ปากพึมพำคาถาฝึกฝน พร้อมกับหมุนพลังเวทในร่างกาย
“แซ่——”
สิ่งที่ทำให้เวินเหลียงประหลาดใจคือ กลางฝ่ามือ ร้อนผ่าว มีประกายไฟฟ้าสีขาวกระโดดจริง ๆ
พร้อมกับที่เวินเหลียงฉีดพลังเวทเข้าไป
ประกายไฟฟ้าสีขาวในพริบตาก็ขยายใหญ่เท่าต้นแขน แผ่พลังอานุภาพมหาศาลออกมา
“ไอ้แก่เต๋าไม่ได้โม้จริง ๆ ด้วย…”
“คัมภีร์เก่าเล่มนี้ฝึกสำเร็จแล้ว ตบได้ฟ้าผ่าจริง ๆ”
เวินเหลียงตอนแรกคิดจะลองเล่น ๆ เท่านั้น แต่ไม่คิดว่าคัมภีร์เก่าจะเป็นของแท้
มองสายฟ้าในมือ นึกถึงตอนที่ตัวเองด่าไอ้แก่ซอมซ่อเมื่อครู่
เวินเหลียงรู้สึกว่าความรู้สึกผิดที่หลงเหลืออยู่ไม่มากนัก เพิ่มขึ้นมาอีกนิด
ฉันมันเลวจริง ๆ
ไปเข้าใจผิดผู้เฒ่าที่ใจดีคนหนึ่ง
แต่ พอคิดอีกที
ไอ้แก่เต๋าขายให้คนอื่น 35 หยวน แต่ขายให้ฉัน 46 หยวน นี่มันเหยียดฉันเป็นคนโง่ชัด ๆ
โดนด่าไปบ้าง ก็สมควรแล้ว
“ปัดโธ่ ทำไมมันใหญ่ขนาดนี้วะ?”
พอได้สติ เวินเหลียงมองสายฟ้าขนาดเท่าถังน้ำในมือ ก็ตกใจจนเกือบไม่ทันตั้งตัว เผลอปล่อยสายฟ้าหลุดไปโดนในห้อง
“ตูม——”
“อ๊า——”
สายฟ้าอาละวาดไปทั่วห้อง ราวกับมังกรสายฟ้าหลายตัว บนกำแพง พื้น มีรอยไหม้ดำหนาใหญ่ทิ้งไว้
เวินเหลียงนั่งยองอย่างมั่นคงใต้เตียง
ลาง ๆ เหมือนจะได้ยินเสียงกรีดร้องดังหนึ่งครั้ง
แต่
เสียงสายฟ้าอาละวาดดังเกินไป กลบเสียงกรีดร้องนั้นไปในพริบตา หยุดชะงักกะทันหัน ราวกับหูแว่ว
กว่าพลังสายฟ้าจะหมดไปเวินเหลียงก็คลานออกมาจากใต้เตียงอย่างใจยังไม่หายหวาดเสียว
ห้องที่เรียบง่ายสะอาดตา กลับถูกไฟไหม้ไปหมด มืดดำไปทั่ว อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นไหม้เกรียม
“เมื่อกี้ เหมือนจะได้ยินอะไรบางอย่างกรีดร้อง”
เวินเหลียงตรวจดูอย่างคร่าว ๆ รวมถึงห้องน้ำ ก็ไม่พบความผิดปกติอะไร
มีเพียงกระจกในห้องน้ำ ที่โชคร้ายโดนสายฟ้าฟาด แตกเป็นรอยราวกับใยแมงมุม
“ห้องนี้อยู่ไม่ได้แล้ว พรุ่งนี้จ้างช่างมาซ่อมแซมหน่อย แล้วค่อยย้ายบ้าน”
“จะได้ไม่ให้ไอ้เจ้าของห้องจอมตะกละได้อ้าปากเรียกค่าเสียหาย”
เวินเหลียงถอนหายใจ ใจหายวาบเหมือนมีเลือดไหล
เขาไม่คิดว่าพลังของสายฟ้าในกำมือจะน่ากลัวขนาดนี้
ฝ่ามือเดียวทำเอาฉันเสียเงินไปตั้ง 1000 กว่าหยวน บวกกับ 11 หยวนเมื่อกี้ รวมเกือบ 2000 หยวน
ไอ้แก่เฒ่าหลอกต้ม ฉันจำแกไว้ได้
เวินเหลียง自然而然สรุปบัญชีไปไว้ที่หัวชายแก่ซอมซ่อโดยอัตโนมัติ
ตั้งใจว่าครั้งหน้าเจอกัน จะทวงคืนทั้งเงินต้นและดอกเบี้ย
ในห้องน้ำ
เงาร่างสีน้ำเงินคลุมเครือบนผิวกระจก ลอยไปมาอย่างไม่แน่นอน ดวงตาสีแดงโลหิตกะพริบระริก ส่งเสียงครวญครางอย่างเจ็บปวด
บนร่างกายมีรอยไหม้ดำเป็นทาง ยังมีควันดำพุ่งออกมาเป็นระยะ ๆ มีประกายไฟฟ้าแปลบปลาบขึ้นเป็นครั้งคราว
เงาร่างสีน้ำเงินมองแผ่นหลังของเวินเหลียง ดวงตาสีแดงที่โกรธเกรี้ยวปนด้วยความหวาดกลัวและความแค้น แต่สุดท้ายก็因为เกรงพลังสายฟ้า จำใจหายเข้าไปในส่วนลึกของกระจก
……
……