……
……
“อพาร์ตเมนต์ฮวาหยวน ห้อง 444 เหตุการณ์ปีศาจกินศพ”
“ประเภท: ปีศาจแค้น”
“ระดับอันตราย: D”
“กำลังพล: นักปราบปีศาจขั้นพิภพเล็ก 2 นาย นักปราบปีศาจขั้นเมล็ดข้าว 1 นาย”
หน้าอพาร์ตเมนต์ฮวาหยวน
หลินหยวนสีหน้าจริงจัง พาร่างในชุดดำอีกสองร่างออกจากเงามืด
“พวกแกสองคน ต่างเป็นนักปราบปีศาจหน้าใหม่”
“ถึงแม้จะก้าวถึงขั้นพิภพเล็กแล้ว แต่ก็ยังเป็นมือใหม่ ยังไม่มีประสบการณ์ต่อสู้กับปีศาจ”
“ภารกิจนี้ เป้าหมายคือกักขังปีศาจกินศพ หากจำเป็น สามารถฆ่าได้ ทำได้ไหม?”
“ได้”
หลิวหยางและซ่งหยู่สบตากัน กัดฟัน สายตาแน่วแน่พยักหน้า
ตั้งแต่วันที่เลือกเป็นนักปราบปีศาจ พวกเขาก็เตรียมใจพร้อมจะต่อสู้กับปีศาจแล้ว เพียงแต่ภารกิจแรก ใจยังมีความหวาดกลัวอยู่บ้าง
เชื่อว่าหลังจากภารกิจนี้
พวกเขาทั้งสองจะเก็บเกี่ยวประสบการณ์การต่อสู้ที่ดี และเพิ่มความสามารถในการควบคุมปีศาจในร่างกาย
“ไม่เลว”
หลินหยวนมองมือใหม่ทั้งสอง พยักหน้าอย่างพอใจ “พวกแกไม่ต้องกังวล ปีศาจกินศพไม่ใช่ปีศาจที่แข็งแกร่งนัก ถึงขั้นไม่สามารถสร้างกฎการฆ่าคนได้ด้วยซ้ำ”
“มีฉันที่เป็นคนเก่าแก่ บวกกับพวกแกสองคน นักปราบปีศาจสามนายของหน่วยงานปีศาจ ก็เพียงพอที่จะกักขังมันได้สำเร็จ”
“ตามฉันมาให้ติด”
เงาของหลินหยวนใต้ฝ่าเท้าอ้าปาก พ่นพลังชั่วร้ายสีดำออกมา ห่อหุ้มทั้งสามคนไว้ในนั้น
“นี่คือปีศาจเงาที่ฉันควบคุม มันสามารถกลบกลิ่นมนุษย์ของพวกเรา เพื่อไม่ให้ตื่นตกใจ”
ทั้งสามคนเงียบลง ร่างกายกลืนไปกับความมืด ค่อย ๆ ลอบเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ฮวาหยวน
สิบนาทีต่อมา
นักปราบปีศาจสามนายของหน่วยงานปีศาจปรากฏตัวที่หน้าประตูห้อง 444
หลินหยวนส่งสายตาเป็นสัญญาณ
ซ่งหยู่พยักหน้า พลังชั่วร้ายพุ่งทะลุออกจากร่าง ปีศาจประหลาดตัวหนึ่งปรากฏอยู่ด้านหลัง
ปีศาจที่เขาควบคุมมีชื่อว่าปีศาจค้นหา มีความสามารถพิเศษในการหาปีศาจในระยะใกล้
หลังจากสัมผัสได้ครู่หนึ่ง
ซ่งหยู่มองไปที่หลินหยวน สายตาเต็มไปด้วยความฉงน “หัวหน้าหลิน ในห้องมีพลังชั่วร้ายจริง ๆ เพียงแต่อ่อนมาก ดูเหมือนจะขาดหายไปเมื่อไหร่ก็ได้”
“ไม่ปกติ”
หลินหยวนขมวดคิ้ว รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย
ปีศาจระดับแค้น เทียบเท่านักปราบปีศาจขั้นเมล็ดข้าว พลังชั่วร้ายไม่ควรอ่อนแอขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นข้างใน
“เข้าไป!”
หลินหยวนตัดสินใจทันทีที่จะเข้าไปในห้อง 444
ในฐานะนักปราบปีศาจขั้นเมล็ดข้าวรุ่นเก๋าของหน่วยงานปีศาจ ในมือเขากักขังปีศาจระดับแค้นมาไม่ต่ำกว่าสามตัว ถึงเรื่องจะเปลี่ยนไป เขาก็ยังมั่นใจว่าจะพาหลิวหยางและซ่งหยู่ถอนตัวได้อย่างปลอดภัย
ประตูห้อง 444 ถูกเปิดออก
เมื่อมองเข้าไปก็เห็นเลือดเต็มพื้น เหมือนมีอะไรบางอย่างไถลผ่านไป ทิ้งร่องรอยไว้ ตามด้วยโครงกระดูกสีขาวสี่ร่างที่ยังมีเสื้อผ้าขาดวิ่นห้อยอยู่
“น่าโมโห”
หลินหยวนเห็นเช่นนั้น ดวงตาฉายแววโหดเหี้ยม เสียงเย็นชา “ถ้าไม่ใช่เพราะปีศาจกินศพเจ้าเล่ห์ มักจะเปลี่ยนที่อยู่เรื่อย จะมีคนตายมากขนาดนี้ได้อย่างไร เป็นความบกพร่องของหน่วยงานเราจริง ๆ”
หลิวหยางและซ่งหยู่แยกกันตรวจสอบในห้อง
เพียงครู่เดียว
ซ่งหยู่ก็พบสิ่งผิดปกติ “หัวหน้าหลิน มีบางอย่าง มาดูเร็ว”
หลินหยวนรีบเรียกปีศาจเงาออกมา แล้วเดินไปหาซ่งหยู่
ซ่งหยู่ยืนอยู่ไม่ไกลจากปีศาจตัวหนึ่ง ปีศาจค้นหาลอยอยู่ตรงหน้า สายตาระแวดระวังจ้องมองซากปีศาจที่นอนคว่ำอยู่บนพื้น
“ปีศาจกินศพ?”
หลินหยวนเดินเข้ามาตรวจดู ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “และยังเป็นปีศาจกินศพที่กำลังจะเลื่อนขั้นเป็นปีศาจร้ายอีกด้วย เพียงแต่ทำไมถึงถูกทำลายร่างกายจนแหลกสลาย”
“หรือว่าอพาร์ตเมนต์ฮวาหยวนแห่งนี้จะซ่อนปีศาจระดับสูงกว่าไว้?”
หลิวหยางมองปีศาจกินศพ พูดอย่างลังเล “ปีศาจกินศพ ดูเหมือนยังไม่สลายไปทั้งหมด”
“มันเหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่าง?”
ซ่งหยู่ควบคุมปีศาจค้นหา ประสาทสัมผัสทั้งห้าฉับไว มองหัวที่แตกของปีศาจกินศพ ปากขยับเล็กน้อย เอียงหูฟังแล้วหันไปมองหลินหยวน
“หัวหน้าหลิน”
“ปีศาจกินศพกำลังพูด ให้เอาหรียญปีศาจของมันคืนให้มัน”
“เหรียญปีศาจคืออะไร?”
หลินหยวนมองด้วยความสับสน ส่ายหัว “ฉันก็ไม่รู้ อาจเป็นไอเทมบางอย่างของปีศาจ”
“พวกแกสองคนกักขังปีศาจกินศพ แล้วเรารีบกลับหน่วยงานปีศาจ รายงานเหตุการณ์ที่อพาร์ตเมนต์ฮวาหยวน ให้คนระดับบนนำทีมมาตรวจสอบ”
“ถ้าอพาร์ตเมนต์ฮวาหยวนยังซ่อนปีศาจระดับปีศาจร้ายเอาไว้ หน่วยงานปีศาจต้องส่งนักปราบปีศาจขั้นเม็ดยา(丸境)มาจัดการ”
……
……
“แกมาสายได้ยังไง?”
“ระหว่างทางขี่จักรยานไปช่วยคุณยายข้ามถนน แล้วถูกรถชน ทำให้ออเดอร์เกินเวลา ขอโทษด้วย”
“ช่างเถอะ แกก็ลำบากเหมือนกัน”
จบออเดอร์สุดท้าย
เวินเหลียงขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กของตัวเอง กลับมาที่บ้านที่พัก
บ้านทรุดโทรม ค่าเช่าเดือนละ 500 ไม่มีลิฟต์
เปิดประตูบ้าน
เวินเหลียงโยนตัวเองขึ้นเตียง นานแล้วไม่อยากขยับตัว
พอพักผ่อนได้ที่
เวินเหลียงก็ดูแผงสถานะของตัวเอง:
【เจ้าของร่าง】: เวินเหลียง
【ระดับขั้น】: ขั้นพิภพเล็ก
【ทักษะ】: ไม่มี
【เหรียญปีศาจ】: 7 (สามารถซื้อได้)
【คะแนน】: หมา
ไม่ใช่สิ
แผงนี้มันบ้าหรือเปล่า?
เวินเหลียงพูดไม่ออก ในที่สุดก็ยืมเหรียญปีศาจ 7 เหรียญจากปีศาจสาวใหญ่อย่างเป็นมิตร ซื้อพลังเวท 7 ปี
ตั้งใจจะพ้นจากขอบเขตหมาเป็ด แต่กลับก้าวเข้าสู่ขอบเขตหมา
เวินเหลียงไม่สนใจคะแนนในแผงอีก หลับตาลง ทำสมาธิ ให้จิตใจสงบ สัมผัสพลังเวทที่ไหลเวียนในร่างกาย
เหรียญปีศาจเป็นของที่ยืมมา
พลังเวทเป็นของที่ซื้อมา
แต่มันกลับควบคุมได้ดั่งใจ
ราวกับว่าตัวเองฝึกพลังเวทมา 7 ปีจริง ๆ ไม่มีความรู้สึกขัดเขินหรือแปลกปลอมเลย
“ปีศาจสาวใหญ่นั่น แกร่งกว่าฉันมาก”
“แต่ตอนนั้นฉันไม่รู้ตัว รวมพลังเวทไว้ที่กำปั้น ชกทะลุอกมันได้ในหมัดเดียว”
“เห็นได้ชัดว่า พลังเวทมีอานุภาพกดและทำลายปีศาจโดยธรรมชาติ”
เวินเหลียงลืมตาขึ้น ใบหน้ามีรอยยิ้ม
ยุคปีศาจ ชีวิตคนเหมือนหญ้าแห้ง
ถึงจะมีหน่วยงานปีศาจคอยคุ้มครอง แต่ปีศาจมีมากมายนับไม่ถ้วน หน่วยงานปีศาจก็ไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของทุกคนได้
ทำได้เพียงลดอันตรายจากปีศาจให้มากที่สุด
มีพลังเวทติดตัว เวินเหลียงเพียงแค่ตั้งหลักให้มั่นคง ใช้เหรียญปีศาจก็จะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ
ชีวิต ยังไงก็อยู่ในมือตัวเองน่าเชื่อถือกว่า
เวินเหลียงเดินเข้าห้องน้ำ เปิดฝักบัว สายน้ำนุ่มนวลไหลผ่านร่างกาย ช่วยขจัดความเหนื่อยล้าทั้งวัน
มองหน้ากระจกที่หล่อเกินหน้าเกินตา พยักหน้าอย่างพอใจ หยิบน้ำอัดลมจากตู้เย็น นอนลงบนโซฟา ดื่มเข้าไปอึกใหญ่ ใบหน้าแสดงความสุข
“โคตรฟิน!”
แต่พอคิดถึงพรุ่งนี้ต้องไปส่งอาหารอีก ความฟินก็ลดลงทันที
ความยากลำบากของชีวิตมันช่างบั่นทอนกำลังใจจริง ๆ
“ไม่มีพลังเวทแล้วไปส่งอาหาร ก็ช่างมันเถอะ”
“มีพลังเวทแล้วยังไปส่งอาหารอีก งั้นข้าจะมีพลังเวทไปทำไมวะ?”
เวินเหลียงดื่มน้ำอัดลมหมดกระป๋อง โยนลงถังขยะ สายตาจริงจังเดินไปทางห้องนอน ตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะเลิกงานกับหัวหน้าสถานีหัวล้านโง่ ๆ คนนั้น
ในห้องน้ำ
เงาสีฟ้าอมเขียวปรากฏขึ้นจากกระจก ดวงตาสีแดงจ้องมองแผ่นหลังของเวินเหลียง ค่อย ๆ ก้าวออกมาจากกระจก แล้วเดินออกจากห้องน้ำ
……
……