หวังหวยอันไม่พูดพล่าม
ยกมือขึ้นหยิบกล่องเจ็ดแปดใบออกจากแหวนมิติ จากนั้นก็ยื่นมือลงไปในกระเป๋า แล้วหยิบกล่องอีกใบหนึ่งออกมา
หวังเถิงรู้สึกสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย
ทำไมไม่หยิบกล่องพวกนี้พร้อมกันจากแหวนมิติล่ะ?
หวังหวยอันวางกล่องที่หยิบจากกระเป๋าลงตรงหน้าเขา แล้วส่งสัญญาณให้ “เปิดดูสิ”
หวังเถิงดีใจขึ้นมาทันที รีบเปิดฝากล่อง
แหวนมิติวงหนึ่งที่ลวดลายประหลาด มีแสงไหลวนอยู่นิ่งๆ ในกล่อง สวยงามน่าสนใจมากเมื่อมองปราดเดียว
รูปทรงดูอ่อนเยาว์ เหมาะกับคนหนุ่มสาว
หวังหวยอันเอ่ยเสียงเรียบๆ อธิบายช้าๆ
“นี่คือแหวนมิติที่ซื้อมาให้เธอโดยเฉพาะ เลขทะเบียนผูกกับข้อมูลส่วนตัวของเธอแล้ว ถึงจะทำหายก็แจ้งความลงบันทึกไว้ได้”
“ถ้าไม่ถูกยอดฝีมือปล้นไป หรือถูกจับตา ก็ไม่มีปัญหา ของที่เก็บไว้ในแหวนปลอดภัยมาก”
“ตอนที่พลังยังต่ำ ตอนออกนอกเมืองฐานก็พยายามซ่อนไว้ดีๆ”
ของอย่างแหวนมิติไม่ได้ต้องใส่ไว้ที่นิ้วตลอดเวลาให้เด่น
จะเก็บไว้ในกระเป๋าก็ได้
ถ้าไม่ได้จริงๆ จะยัดใส่ท้องก็ได้ เพราะคายออกมาได้อยู่แล้ว นักบู๊ร่างกายแข็งแรงด้วย
ใส่ที่นิ้วก็แค่สะดวกเท่านั้น
หวังหวยอันเคยเห็นคนเอาไปใส่ที่นิ้วเท้าอีก ไม่กลัวว่าเวลาเดินจะเขกเอาน่ะหรือ
“อีกอย่าง ในสายตาคนนอก นักเรียนหนุ่มคนหนึ่งพกแหวนมิติติดตัว ด้านหลังต้องมีตระกูลทรงพลัง”