“เข้าไปได้แล้ว!”
หวังหวยอันเดินไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว ผู้คนในตลาดก็เก็บร้านกันเป็นแถว เกรงว่าจะพลาดช่วงสิบนาทีที่ประตูเปิด
หากต้องค้างคืนนอกเมือง
ถึงจะอยู่ใกล้เมืองฐานก็ยังมีความเสี่ยงอยู่บ้าง
ดังนั้นควรกลับเข้าเมืองดีที่สุด อย่าหามรุ่งหามค่ำเพื่อเงินแล้วเอาชีวิตไปเสี่ยง
หวังหวยอันมองดูก็ไม่ได้สนใจอะไร ตามกระแสผู้คนเดินเข้าไปในเมือง
บริเวณนี้มีสาขาของหอการค้ามากมาย สะดวกแก่ผู้คนที่เข้าออกในการขายสินค้า
ตอนนี้ในกระเป๋าของเขาเหลือของไม่มากนัก ไม่จำเป็นต้องไปขายที่หอการค้าเหล่านี้
จึงตรงไปที่ลานจอดรถ ขับรถกลับบ้าน
เพิ่งจะสตาร์ทรถตู้เก่าๆ คันนั้น
หวังหวยอันก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“จริงสิ ฉันก็รวยขึ้นแล้ว ควรเปลี่ยนรถให้ดีกว่านี้หน่อย”
“นักบู๊ขั้นห้าขับรถตู้เก่าๆ อย่างนี้ก็ไม่เหมาะไม่ควร”
คิดได้ดังนั้น
เขาก็ค้นหาในโทรศัพท์ทันที
หาร้าน 4S เจอแล้วก็ขับรถไป
ซื้อรถสักคันไม่ใช้เงินมากมาย
ตอนนี้เขามีเงินเก็บก้อนโต ย่อมต้องปรับปรุงพาหนะสักหน่อย
รถดีๆ สักคันราคาไม่กี่แสน เมื่อเทียบกับแหวนมิติแล้วก็เป็นเพียงเศษเงิน
เงินพวกนี้สำหรับหวังหวยอันถือว่าได้มาเปล่าๆ
ก็ต้องใช้จ่ายให้สมกับที่มี!
สองชั่วโมงต่อมา
หวังหวยอันขับรถเบนซ์ที่ซื้อมาด้วยเงินแปดแสนกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี