หวังหวยอันเงยหน้ามอง
ตึกแถวที่พักอาศัยนี้ก็เก่าแก่พอสมควร
นับเป็นหนึ่งในชุมชนที่ค่อนข้างทรุดโทรม
แต่ยังดีที่มีลิฟต์
ดีกว่าบ้านที่ต้องเดินขึ้นบันไดของเขามากนัก
หวังเถิงมองไปด้านหนึ่งแล้วพูดกับเขาว่า
“ท่านยาย ท่านตารู้หรือยังว่าคุณเป็นนักบู๊ขั้นห้า”
หวังหวยอันส่ายหน้า
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ช่างเถอะ มาแล้วทั้งที เข้าไปดูข้างหน้าก่อนก็ได้”
เขายังมีความรู้สึกกับภรรยาจริง ๆ
แม้จะเสียชีวิตไปหลายปี แต่ก็ยังมีความผูกพัน
ตอนนี้มือของเขากว้างขวางขึ้น ก็พอจะช่วยเหลือตระกูลซูได้บ้าง
ตัวเขาเองเป็นเด็กกำพร้า ภรรยาของเขาคือคนที่มอบบ้านหนึ่งให้เขา
พ่อแม่ของภรรยาก็เป็นคนดี
ไม่ใช่พวกที่มองคนตามฐานะ
ถึงแม้ตัวเขาจะเป็นเด็กกำพร้า
แต่พวกเขาก็ไม่เคยรังเกียจ เข้ากันได้ดีเสมอมา
ในครอบครัวนี้
เขารู้สึกถึงความอบอุ่นของครอบครัว
แต่อย่างไรก็ตาม อายุมากขึ้น ต่างคนต่างมีครอบครัวเล็ก ๆ ของตัวเอง
เขาก็ไม่ได้มาที่ตระกูลซูบ่อยนัก
พูดตามตรง พอภรรยาเสียชีวิต ความสัมพันธ์ระหว่างกันก็ลดน้อยลงไปมาก
แต่บ้านทรุดโทรมนี้
หวังหวยอันก็พอจะพิจารณาเปลี่ยนให้ตระกูลซูได้
ถือว่าเป็นคนในครอบครัวครึ่งหนึ่ง
ที่สำคัญยังมีหวังเถิงอยู่ที่นี่
ตากับยายของหวังเถิงปฏิบัติกับเขาจริงใจ