หวังเถิงเดินทางมาถึงหน้าประตูโรงอาหารได้ไม่นาน
เจ้าอ้วนหลิวก็รอเขาอยู่ที่หน้าประตู
หลิวเฟิงถามว่า “อาจารย์เรียกนายไปทำอะไร?”
หวังเถิงไม่ปิดบัง เล่าเรื่องเมื่อครู่ให้ฟังทั้งหมด
หลิวเฟิงอุ้มท้องหัวเราะ:
“อาจารย์หยางรู้ว่าพ่อแกเป็นนักบู๊ขั้นห้าแล้ว คงต้องอึ้งไปเลยล่ะ!”
หวังเถิงพยักหน้า “เฮ้อ เรื่องที่พ่อฉันเป็นนักบู๊ขั้นห้า แม้แต่ลูกชายยังปิดไว้ ไม่ต้องพูดถึงเพื่อนฝูงเลย”
จากนั้น
หวังเถิงก็กวักมือเรียก “ไปกันเถอะ ขึ้นชั้นสามไป วันนี้ฉันเลี้ยงชุดเนื้อสัตว์อสูรนายเอง จะได้เติมพลังปราณเลือดกันหน่อย”
หลิวเฟิงพยักหน้ายิ้ม “งั้นฉันจะได้ฟรีมื้อใหญ่สักที!”
“ถือว่าเป็นการฉลองละกัน”
ทั้งสองเดินไปที่ชั้นสามของโรงอาหารอย่างรวดเร็ว
ชั้นหนึ่งและชั้นสองเป็นที่กินข้าวของนักเรียนทั่วไป
นักเรียนสายบู๊หลายคนก็กินที่ชั้นหนึ่งชั้นสอง เพราะปริมาณเยอะอิ่มท้อง
แต่ถ้าอยากกินของดีๆ ต้องขึ้นไปชั้นสาม
ชั้นสามเป็นอาหารสำหรับนักบู๊โดยเฉพาะ ล้วนเป็นเนื้อสัตว์อสูรทั้งนั้น
สำหรับนักเรียนที่ฝึกฝนในขั้นกึ่งนักบู๊
เนื้อสัตว์อสูรขั้นหนึ่งขั้นสองก็พอแล้ว เนื้อขั้นสามกินมากไปย่อยยาก แถมกินมากเกินไปก็ไม่ดี กินแค่ขั้นหนึ่งขั้นสองก็เพียงพอ
เนื้อสัตว์อสูรขั้นหนึ่งจริงๆ แล้วราคาถูกมาก
ชุดเนื้อสัตว์อสูรขั้นหนึ่งมาตรฐานหนึ่งชุดก็แค่ร้อยหยวนเท่านั้น
ร้อยหยวนในเมื่อก่อน แทบจะเป็นค่าครองชีพทั้งสัปดาห์ของหวังเถิง