เมื่อโทรศัพท์ดังขึ้น
เป็นข้อความจากหวังเถิง
เขาบอกว่าเตรียมตัวเรียบร้อยแล้ว จะกลับบ้าน
หวังหวยอันดูเวลา
ค่ายฝึกอบรมปล่อยเวลาสิบเก้านาฬิกา
หวังหวยอันตอบกลับไปว่าไม่ต้องกลับบ้าน ไปกินข้าวข้างนอกกัน
หวังเถิงดีใจสุดขีด
อาหารในค่ายฝึกอบรมยอดฝีมือก็ถือว่าใช้ได้ แต่ก็สู้รสชาติข้างนอกไม่ได้อยู่ดี
จากนั้น
เขาก็เตรียมขับเบนซ์ไปรับหวังเถิง
จัดชุดแต่งกายเล็กน้อย
ตอนนี้เขาสวมชุดแพงๆ อยู่
ถึงจะไม่ใช่ราคาแพงเวอร์
แต่อย่างน้อยก็ดูไม่ขัดตาอะไร
ก่อนออกจากบ้าน
เขามองกรอบรูปหลายอันที่วางอยู่บนตู้โทรทัศน์
กรอบรูปเหล่านี้ย้ายมาพร้อมกับพวกเขาที่บ้านเดี่ยวหลังนี้
ตอนย้ายบ้าน แทบจะไม่ได้เอาอะไรไปด้วย
เฟอร์นิเจอร์เก่าๆ เก็บไว้ที่บ้านเก่า
เมื่อไหร่ที่คิดถึงก็กลับไปดูได้
เขาไม่ได้ขายบ้านหลังนั้น เพราะขายก็ได้เงินไม่กี่บาท
เก็บไว้ดีกว่า
เป็นที่ยึดเหนี่ยวใจให้สองคนพ่อลูก
ยังไงก็เป็นสิ่งที่เขาทำมาด้วยหยาดเหงื่อช่วงครึ่งชีวิตแรก
คิดว่าชีวิตผ่านไปครึ่งทาง คงใช้ชีวิตแบบนี้ไปจนตาย
ไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้สัมผัสยุทธภพ
ถึงแม้อายุจะมากแล้ว ใกล้สี่สิบ ตามปกติถือว่าชีวิตผ่านไปครึ่งทาง
แต่โชคดีที่ตอนนี้เขาเป็นนักบู๊ขั้นห้าแล้ว
เมื่อขั้นนักบู๊สูงขึ้น อายุขัยก็ยืดยาวขึ้นตามธรรมชาติ