“ประธานเว่ย”
“บังเอิญจังนะครับ”
ซ่งหนิงเฟิงรู้จักคนพวกนี้อยู่แล้ว
หวังหวยอันยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ พวกเขาทักทายกันไป ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับตน
นักบู๊ขั้นหกแม้จะแข็งแกร่ง มีอำนาจวาสนาในเมืองฐานทัพจิงไห่
แต่ในสายตาเขาเวลานี้ ก็แค่ธรรมดา
ไม่ใช่เพราะอะไร ก็เพราะมีระบบอยู่
แค่ยกระดับความแข็งแกร่งของหวังเถิงขึ้นไป ทะลุขั้นนักบู๊ขั้นหนึ่ง ตัวเขาเองก็สามารถเป็นนักบู๊ขั้นหกได้เช่นกัน
อีกอย่าง นักบู๊ขั้นห้าในเมืองจิงไห่ก็ไม่น้อย นักบู๊ขั้นหกบางคนก็ขี้เกียจจะไปสนใจนักบู๊ขั้นห้า
หวังหวยอันย่อมไม่คิดเข้าไปพูดคุยด้วยเองอยู่แล้ว
ไม่จำเป็น
รอให้ความแข็งแกร่งขึ้นไปถึงขั้นนั้นก่อน คนที่จะวิ่งเข้ามาประจบก็จะมาเอง
ทั้งสองทักทายกันเล็กน้อย ประธานเว่ยก็ไม่ได้พูดอะไรกับคนอื่นมาก แล้วแยกย้ายไปกินของตัวเอง
ก็อย่างที่หวังหวยอันคิดไว้ ประธานเว่ยไม่ได้พูดอะไรกับคนแปลกหน้าพวกเขามากนัก
แค่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ได้สลักสำคัญอะไร
หลายคนในห้องส่วนตัวสั่งของมาไม่น้อย
“พวกนี้เป็นเนื้อสัตว์อสูรขั้นหนึ่งขั้นสอง สำหรับนักเรียนนักบู๊ระดับกึ่งนักบู๊แล้ว ถือเป็นของบำรุงชั้นดี”
“มา ๆ ๆ กินด้วยกัน”
ทุกคนกินไปคุยกันตามสบาย
หวังหวยอันก็เพิ่งรู้ตัวตนของคน ๆ นั้นจากปากของคนอื่น
ว่านี่คือประธานบริษัทเว่ยซื่อกรุ๊ปของในเมือง เว่ยปู้ฉี ระดับขั้นหกกลาง
ก็นับว่าเป็นคนสำคัญเหมือนกัน
ส่วนลูกสาวของอีกฝ่าย หวังเถิงถึงกระซิบบอกเขาว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นของตน