คืนนั้น
หลังหวังเถิงกินข้าวที่บ้านเสร็จ
หลิวเฟิงก็มาถึงหน้าบ้านเดี่ยวเพื่อรับโอสถ
ได้เจอหวังเถิงที่ไม่ได้เจอกันเดือนหนึ่ง หลิวเฟิงยังดีใจมาก
“ไปกันเถอะ”
“เข้าไปข้างในก่อน”
ทั้งสองมาถึงห้องนั่งเล่น หวังหวยอันเพิ่งกินข้าวเสร็จและกำลังดูข่าวท้องถิ่นอยู่พอดี
“สวัสดีครับลุงหวัง”
หวังหวยอันยิ้มพยักหน้าตอบ “สวัสดีจ้ะ”
“นั่งก่อนสิ”
“ตอนนี้ค่าพลังปราณเลือดเท่าไหร่แล้ว”
“จะติดมหาวิทยาลัยดีๆ ได้ไหม”
พ่อแม่เห็นลูกก็มักจะถามเรื่องคะแนน และลูกก็มักจะตอบ เหมือนกับคำถามตายตัวของ NPC
ไม่ว่าโลกไหนก็เลี่ยงไม่ได้
หวังหวยอันก็กลายเป็นผู้ใหญ่จอมน่าเบื่อไปแล้ว
“ตอนนี้ค่าพลังปราณเลือดของผม 140 แต้มแล้ว”
“น่าจะลองลุ้นมหาวิทยาลัยยุทธ์ธรรมดาได้”
รากฐานของหลิวเฟิงจัดว่าขั้นกลาง หากมีทรัพยากรพอประมาณ ค่าพลังปราณเลือดขนาดนี้ตอนสอบเข้าก็ไม่ถือว่าอะไร
ส่วนพวกที่มีรากฐานขั้นต่ำ
ส่วนใหญ่ก็ได้แค่สถาบันบู๊อาชีวะ ถ้าดีหน่อยก็ลุ้นสถาบันบู๊อาชีวะของรัฐ
ถ้าไม่ได้ก็ต้องเข้าสถาบันอาชีวะเอกชน
ที่เขาว่ากันว่า
วิทยาลัยอาชีวะดีๆ ก็ไม่แพ้มหาวิทยาลัยธรรมดา
หลังจากเข้าใจเรื่องสอบบู๊มานาน
หวังหวยอันก็รู้หลายอย่าง
พวกมีรากฐานขั้นต่ำ หากทุ่มทรัพยากรเยอะๆ ก็พอจะลุ้นสถาบันบู๊ระดับสามได้
แต่โดยทั่วไปก็ได้แค่ระดับวิทยาลัยอาชีวะ
ดีหน่อยก็สถาบันอาชีวะของรัฐ