เฮ่อเหลียนจิ้นเงียบ
"แม้แต่แมลงวันตัวผู้ที่บินวนรอบตัวฉัน เธอยังจะฆ่ามัน ฉันจะยอมให้ฉันแต่งงานกับคนอื่นได้ยังไง? ฉันไม่สน——ฉันลืมไปแล้ว ไม่รับรู้ ฉันจะหย่ากับคนนั้น"
อันโม่ไน่เริ่มงอแง เมื่อก่อนก็เป็นแบบนี้ เธอไม่อนุญาตอะไร เธอก็งอแงรบเร้าเขา
สุดท้าย ไอติมฤดูหนาวก็ได้กิน หม่าล่าก็ได้กิน อาหารขยะที่เขารังเกียจก็เข้ารถเข็นได้...
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม เฮ่อเหลียนจิ้นเลี่ยงประเด็นนี้
อันโม่ไน่เริ่มตื่นตระหนก: "ทำไมเธอไม่พูด เฮ่อเหลียนจิ้น เธอไม่รักฉันแล้วเหรอ?"
เมื่อก่อนเขาชอบบังคับให้เธอพูดว่า "ไน่ไน่ บอกว่าเธอรักฉัน" แต่เธอไม่เคยต้องถาม เพราะทุกครั้งที่เขาสนิทสนมกับเธอ เขาจะจูบเธอลึกๆ และกระซิบด้วยเสียงหายใจหนักๆ ว่าเขารักเธอ... รักเธอมาก...
"กินข้าวก่อน"
เกี๊ยวถูกนำมา กลิ่นที่ไม่ได้เจอนาน คิดถึงจริงๆ
อันโม่ไน่กินทีละคำอย่างมีความสุข พูดชมว่าอร่อยไม่หยุด เสียงออดอ้อนนุ่มนวล ชวนให้หลงใหล
เฮ่อเหลียนจิ้นมองปากเล็กๆ สีชมพูของเธอ สายตาคมเข้ม