ฤทธิ์ยาและเหล้ายังไม่หมดไป เขาเห็นอันโม่ไน่สองคน
คนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาน้ำตาคลอ อีกคนยังคุกเข่าอยู่แทบเท้า
แต่เขารู้ดีว่าคนไหนคือคนจริง!
“คุณนายจี้มีสิทธิ์อะไรมาวุ่นวายเรื่องของฉัน?” เขาพิงพนักโซฟา “กลับไปดูแลสามีของคุณเถอะ”
“ไปดื่มเหล้ามากมายแบบนี้ได้ยังไง? เมื่อก่อนเธอไม่เคยดื่มเหล้าเลย!” สายตาของอันโม่ไน่กวาดไปยังขวดเปล่าหลายใบ “เฮ่อเหลียนจิ้น กลางคืนไม่กลับบ้าน ไปเที่ยวผู้หญิงข้างนอก เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน—เธอยังเป็นคนที่ฉันรู้จักหรือเปล่า?”
เฮ่อเหลียนจิ้นหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเรายาวเหยียดที่ดังรัวอยู่ในลำคอ แหบแห้งราวกับกระดาษทรายขัดกระดูก
“ยังไงล่ะ เธอทำฉันเขียวไปแล้ว ยังจะหวังให้ฉันรักษาตัวไว้เพื่อเธออีกงั้นเหรอ?”
น้ำตาของอันโม่ไน่ร่วงลงมาเป็นเม็ดๆ กระทบหลังมือเขา ร้อนผ่าว
นิ้วของเขากำเข้าหากันเล็กน้อย
“ฉันไม่ยอม” เสียงของเธอสะอื้นจนสั่นเทา “ไม่ยอมให้เธอแตะต้องผู้หญิงอื่นนอกจากฉัน…”
มุมปากของเฮ่อเหลียนจิ้นเม้มเป็นเส้นตรง—แต่หล่อนได้นอนกับผู้ชายอื่นมาแล้ว และยังมีลูกอีก
ความโมโหพลุ่งพล่านในใจ เขายื่นมือไปดึงเด็กสาวที่คุกเข่าอยู่แทบเท้าขึ้นมานั่งข้างๆ: “เธอบอกว่าไม่ยอมก็ไม่ยอมงั้นเหรอ? ยังไง คุณนายจี้จะนั่งดูฉันจัดการเรื่องของฉันเองงั้นเหรอ?”
อันโม่ไน่ชะงักไป
เป็นเพราะความเมาหรือเปล่านะ? เฮ่อเหลียนจิ้นวันนี้ดูต่างจากปกติมาก ท่าทางทั้งชั่วร้ายและดูแย่…
เฮ่อเหลียนจิ้นคนเมื่อก่อน ต่อให้ตายก็พูดคำหยาบคายแบบนี้ออกมาไม่ได้