เดิมทีหลังเสร็จสิ้นการประชุมขุนนางยามเช้า อ๋องผู้สำเร็จราชการก็ให้หนิงมั่วไป “เชิญ” กู้ฉงหย่วนมา ดังนั้นอู๋ซวี้กับเขาจึงมาถึงตำหนักตะวันตกไล่เลี่ยกัน
อู๋ซวี้เพิ่งนั่งลง กู้ฉงหย่วนก็เดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า
ฝีเท้านั้นจงใจยืดยาด ราวกับการที่อ๋องผู้สำเร็จราชการเรียกพบมิได้สำคัญถึงขั้นต้องเร่งฝีเท้า
เมื่อเข้ามา เขามองอู๋ซวี้ที่อยู่หลังโต๊ะทรงพระอักษร ก่อนประสานมือคำนับอย่างขอไปที พอเอ่ยปาก น้ำเสียงก็ยิ่งหยิ่งผยอง “ท่านอ๋องเรียกกระหม่อมมา ไม่ทราบว่ามีธุระอันใดพ่ะย่ะค่ะ?”
กล่าวจบ เขาก็ไม่รอให้อู๋ซวี้เอ่ยปาก กลับนั่งลงบนเก้าอี้ว่างตามใจตนเอง
อู๋ซวี้มิได้ถือสาความเสียมารยาทของกู้ฉงหย่วน อย่างไรเสีย “ความหยิ่งผยอง” นี้ ในสายตาเขาก็เป็นเพียงการข่มขวัญเท่านั้น
เขาเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย ไม่อ้อมค้อมให้เสียเวลา เอ่ยตรง ๆ ว่า “เรื่องกรมว่าการโทษเมื่อเช้านี้ กั๋วกงรู้เรื่องหรือไม่?”
สีหน้ากู้ฉงหย่วนยังคงปกติ คล้ายคาดเดาไว้แต่แรกแล้วว่าอีกฝ่ายจะถามเช่นนี้ เขาพยักหน้าตอบอย่างเปิดเผย “กระหม่อมทราบ เป็นกระหม่อมที่ให้ฮูหยินไปรับนางมา”
อู๋ซวี้เอ่ยเสียงขรึม “สตรีสกุลชีผู้นั้นก่อคดีใหญ่ คิดปองร้ายพระชายา คดียังไม่สิ้นสุด กั๋วกงกลับรับตัวนางไปตามใจชอบ เห็นเปิ่นหวังอยู่ในสายตาหรือไม่?”
กู้ฉงหย่วนมิได้ถูกคำพูดนี้ข่ม เขาส่งสัญญาณให้สาวใช้ในวังรินชาให้ ก่อนเอ่ยว่า “ท่านอ๋องคงไม่ทราบ สตรีสกุลชีผู้นั้นตั้งครรภ์สายเลือดของตระกูลกู้แล้ว ต่อให้นางไม่เอาไหนเพียงใด เด็กในครรภ์ก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลกู้ สถานที่อย่างกรมว่าการโทษทั้งเย็นทั้งชื้น นางเป็นหญิงมีครรภ์ หากอยู่ในนั้น เกรงว่าจะสิ้นใจทั้งแม่ทั้งลูกก่อนคดีจะสิ้นสุดพ่ะย่ะค่ะ”
ในน้ำเสียงของเขาเจือความนัยลึกซึ้งขึ้นหลายส่วน ก่อนกล่าวต่อว่า “ท่านอ๋องกับอัครมเหสีเพิ่งอภิเษกกันใหม่ คงเข้าใจดีกว่ากระหม่อม เรื่องทายาทนั้นจะประมาทมิได้”
หากชีว่านหนิงมิได้ตั้งครรภ์บุตรของกู้เฉินเอี๋ยน นางจะเป็นหรือตาย ตระกูลกู้ของเขาก็ไม่คิดเข้าไปยุ่งจริง ๆ
คนรุ่นหลานของตระกูลกู้มีอยู่ไม่มาก บัดนี้เขายังไม่มีหลานชาย จึงให้ความสำคัญกับเด็กในครรภ์ของชีว่านหนิง