คุณนายใหญ่จ้าวถูกหนิงมั่วจับแขนไว้แน่น จ้องมองอู๋ซวี้อย่างตะลึงงัน
ยามนี้…ยาไม่ควรออกฤทธิ์แล้วหรือ?
แย่แล้ว ท่านอ๋องไม่ได้กินยา
เรื่องนี้มันเป็นอย่างไรกันแน่?
นางหันไปมองหาเจียงอวี้รุ่ยโดยไม่รู้ตัว ตั้งใจจะสบตาเพื่อถามไถ่สถานการณ์ ทว่านอกลานเรือนมีเพียงบ่าวชายที่ติดตามอู๋ซวี้มา ไม่เห็นแม้แต่เงาของเจียงอวี้รุ่ย
ร่างนางสั่นเทา เริ่มร้องขอความเป็นธรรม “บ่าวหวาดกลัวยิ่งนัก ไม่ทราบว่าท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไรเจ้าค่ะ…?”
แต่อู๋ซวี้ไม่สนใจนาง เพียงเงยหน้ามองลู่เหิง “แตงกวาจานนั้น เจ้าได้กินหรือไม่?”
ลู่เหิงตกตะลึงกับสถานการณ์ตรงหน้า จึงส่ายหน้า ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ พลันหันไปมองชีซู้ “พี่สาวลูกพี่ลูกน้องกินไป พี่สาวกินไป…”
ชีซู้กัดริมฝีปาก ใช้มือยันโต๊ะอย่างเต็มแรง จึงพอจะทรงตัวอยู่ได้ จิตใจของนางกำลังฝืนต้านฤทธิ์ยาอย่างสุดกำลัง
เรื่องนี้ต่างจากคืนร่วมหอ ค่ำคืนนี้เป็นเวลากลางวัน ในห้องยังมีผู้คนอยู่เต็มไปหมด
หากนางเสียอาการเพราะฤทธิ์ยา วันนี้นางจะยังยืนหยัดอยู่ในจวนได้อย่างไร?
ลู่เหิงคิดเพียงว่าแตงกวานั่นมียาพิษ พอเห็นชีซู้แทบจะยืนไม่อยู่ก็ทั้งร้อนใจทั้งรู้สึกผิด รีบก้าวเข้าไปประคอง “พี่สาว…”
แต่อู๋ซวี้เร็วกว่านั้น เขาก้าวไปยืนข้างชีซู้ ยื่นแขนยาวโอบเอวนางไว้
ชีซู้เอนพิงอกเขา อาศัยแรงจากแขนของเขาพยุงตนให้ยืนมั่น เงยหน้ามองเขาอยู่ในอ้อมแขน
นางไม่กล้าส่งเสียง ได้แต่ขอความช่วยเหลือผ่านสายตา ทว่าตอนนี้ยาออกฤทธิ์แล้ว ดวงตาของนางดุจสายน้ำวสันต์ คล้ายมีระลอกคลื่นพร่าเลือนอยู่ในนั้น