เจียงซินเจิ้นสีหน้าแข็งค้าง “คำของอ๋องผู้สำเร็จราชการหมายความว่าอย่างไร?”
อู๋ซวี้ไม่อ้อมค้อมกับนาง เอ่ยเปิดโปงตรง ๆ “หากไม่มีรับสั่งจากไทเฮา คุณนายใหญ่จ้าวจะกล้าทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร”
เขาจ้องนางตรง ๆ “สิ่งที่ไทเฮาทำ ข้ามิใช่ไม่รู้ เพียงแต่ไทเฮาช่วยข้าจัดการเหล่าผู้มีอำนาจที่คิดจะส่งคนมาอยู่ข้างกายข้า ข่าวลือเหล่านั้นก็ช่วยข้ากันปัญหาที่ไม่จำเป็นไปได้มาก ข้ายินดีอยู่เงียบ ๆ จึงไม่ได้ใส่ใจ”
“แต่ยามนี้ไทเฮากลับคิดจะส่งคนมาอยู่ข้างกายข้าเสียเอง ทั้งยังแทรกแซงเรื่องส่วนตัวของข้าครั้งแล้วครั้งเล่า เช่นนั้นก็โปรดอภัยที่ข้าจะเมินเฉยต่อไปไม่ได้”
หลายปีก่อนเขาติดตามฮ่องเต้องค์ก่อนออกศึกใต้เหนือ หลายปีมานี้ก็ทุ่มเทกำลังทั้งหมดประคับประคองราชสำนักให้มั่นคง ไม่มีเวลาว่าง อีกทั้งเห็นแก่นางที่เป็นมารดาหม้ายกับบุตรกำพร้า ต้องรักษาแผ่นดินไว้ไม่ใช่เรื่องง่าย หลายเรื่องจึงไม่ได้สืบสาวให้ถึงที่สุด
แต่ความคิดของนาง เขามองออกอย่างชัดเจน
เจียงซินเจิ้นที่ถูกเปิดโปงไม่เผยความขุ่นเคืองแม้แต่น้อย นางถอนหายใจแล้วเอ่ยเสียงเนิบช้า “ดูท่าอ๋องผู้สำเร็จราชการจะเข้าใจอัยเจียผิดไปมาก”
อู๋ซวี้เลิกคิ้ว สายตาจับอยู่บนใบหน้านาง รอฟังคำพูดต่อไป
เจียงซินเจิ้นกล่าวต่อ “บัดนี้แผ่นดินจงหยวนรวมเป็นหนึ่ง ใต้หล้าสงบสุข อัยเจียเพียงสงสารที่อ๋องผู้สำเร็จราชการยังคงโดดเดี่ยวไร้คู่ จึงคิดให้อวี้รุ่ยแต่งเข้าตำหนักอ๋อง หวังจะเกี่ยวดองให้สนิทแน่นยิ่งขึ้น หากอัยเจียคิดจะฝืนความประสงค์ของเจ้า ส่งคนมาอยู่ข้างกายเจ้าจริง ก็ย่อมขัดขวางไม่ให้เจ้าแต่งกับชีซู้ แล้วมีรับสั่งการหมั้นหมายพระราชทาน บังคับแต่งตั้งอวี้รุ่ยเป็นพระชายาไปแล้ว”
นางไม่ได้ยอมรับว่าตนเป็นผู้สั่งให้แม่นมฝางปล่อยข่าวลือเกี่ยวกับเขา และก็ไม่ได้ปฏิเสธตรง ๆ หากแต่เบี่ยงประเด็นไปที่เจียงอวี้รุ่ย