ห้องทำงานหัวหน้ากองร้อย
หวงฟานถือแก้วเก็บความร้อน จิบชาโกจี้พลางเดินไปหาจางจิ้งเทาที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน เขายกสะโพกขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งบนโต๊ะครึ่งหนึ่ง แล้วมองอีกฝ่ายพลางยิ้มกว้าง
“เหล่าจาง ฉากที่นายแสดงเมื่อกี้นี่จัดเต็มเกินไปแล้ว ฉันแทบอยากตบปากนายสักสองฉาด ว่าไง อยากสร้างความขัดแย้งหรือไง?”
จางจิ้งเทาเหลือบตามองหวงฟานที่กำลังยิ้มอยู่ แล้วกล่าวว่า “สำนักงานใหญ่เตรียมจัดการแข่งขันใหญ่ของทั้งกองทัพ เรื่องนี้นายคงได้ยินมาแล้วใช่ไหม?”
“ได้ยินแล้ว!” หวงฟานจิบชาโกจี้แล้วพยักหน้า ก่อนถามว่า “อย่าบอกนะว่านายคิดจะลงแข่งใหญ่ของทั้งกองทัพ?”
“ทำไมฉันจะคิดไม่ได้?”
“นายเอาจริงเหรอ?”
เมื่อสบกับแววตาจริงจังของจางจิ้งเทา มุมปากหวงฟานก็กระตุก เขากล่าวว่า “เหล่าจาง ไม่ใช่ว่าฉันอยากบั่นทอนกำลังใจนายนะ สถานการณ์ของกองพันเราเป็นยังไง นายก็รู้อยู่แก่ใจ นอกจากกองพันหนึ่งแล้ว ก็มีแค่กองพันสามที่ฝึกหนักหน่อย ทหารของกองพันอื่นส่วนใหญ่ใช้เวลาส่วนมากยืนเวรยาม การฝึกก็พอพูดได้แค่ว่าผ่านเกณฑ์ไปอย่างหวุดหวิด”
“อีกอย่าง คนที่ได้เข้าร่วมการแข่งขันใหญ่ของทั้งกองทัพ ต้องเป็นนักรบเก๋าจากกองร้อยสงครามพิเศษของกองใหญ่ต่าง ๆ แน่นอน... ไม่ใช่ว่าฉันดูถูกกองพันหนึ่งของนายนะ นอกจากเจ้าสื่อเจี๋ยที่ยังพอขึ้นเวทีได้ ทหารคนอื่นไม่ไหวจริง ๆ อีกอย่าง เจ้าสื่อเจี๋ยอายุเท่าไรแล้ว? น่าจะยี่สิบเจ็ด ยี่สิบแปดได้แล้วมั้ง?”
“เขาอยู่กองพันหนึ่งมาราวสิบปี ฝึกหนักเกินไป ตอนนี้ร่างกายคงทรุดโทรมไปหมดแล้ว... เดี๋ยวก่อน!”