ฉินจ้านหยางลุกพรวดขึ้น มองจางจิ้งเทาที่ยืนอยู่ตรงประตูด้วยแววตาตื่นเต้นดีใจ
หลีหยางลุกขึ้นตาม หันไปมองจางจิ้งเทาแล้วถามเสียงหลงว่า “หัวหน้าหน่วย เกิดอะไรขึ้น?”
“อย่าถาม!” จางจิ้งเทาตอบหลีหยางสั้น ๆ ก่อนจะจ้องฉินจ้านหยางที่กำลังวิ่งเข้ามา แล้วพูดว่า “ตอนนี้นายตามฉันไปกองพันหนึ่งก่อน ไปรับเสื้อกันกระสุน หมวกกันกระสุน ระเบิดมือ ระเบิดแสง... ปืนซุ่มยิงเตรียมไว้ให้นายแล้ว!”
ประโยคสุดท้าย จางจิ้งเทาก้มตัวลง โน้มเข้าไปกระซิบข้างหูฉินจ้านหยาง
“ไปกันเถอะ!”
พูดจบ จางจิ้งเทาก็หันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
“หัวหน้าหมวด ผมไปก่อนนะ!” ฉินจ้านหยางบอกหลีหยาง แล้วรีบเดินตามจางจิ้งเทาไป
สิบห้านาทีต่อมา
จางจิ้งเทาขับรถออฟโรดของกองทัพ ฉินจ้านหยางนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ ปืนซุ่มยิงบรรจุอยู่ในกล่องยาวสีดำ ตั้งพาดไว้บนไหล่
จางจิ้งเทาขับรถพลางเหลือบมองฉินจ้านหยาง เห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าสงบนิ่งก็อดยิ้มไม่ได้ “สภาพจิตใจนายดีไม่เบาเลยนะ!”
ฉินจ้านหยางยิ้มกว้างให้จางจิ้งเทาแล้วพูดว่า “หัวหน้ากองร้อย คุณสอนผมมาตลอดไม่ใช่เหรอครับว่า ในฐานะพลซุ่มยิง ไม่ว่าจะเจอสถานการณ์แบบไหนก็ต้องใจเย็นไว้?”
“ใจเย็นได้ก็ดีแล้ว!” จางจิ้งเทาละสายตาจากเขาแล้วพูดว่า “ฉันจะเล่ารายละเอียดภารกิจให้ฟังก่อน ผู้ต้องสงสัยชื่อจินกวงกั๋ว เป็นคู่ซ้อมของสโมสรต่อสู้แบบอิสระ... ไม่นานมานี้ กระทรวงความมั่นคงสาธารณะตรวจพบข้อมูลอีกอย่างหนึ่ง ในคอมพิวเตอร์ของจินกวงกั๋วมีประวัติการซื้อวัสดุสำหรับทำระเบิดแบบประดิษฐ์เอง”