ในเวลานี้ เหลย์จ้านปวดหัวแทบระเบิด เขาไม่ใช่คนที่เกิดมาเพื่อเรียนหนังสืออยู่แล้ว ถึงขั้นไม่ไปสอบเข้ามหาวิทยาลัย แต่สมัครเข้ากองทัพเป็นทหารแทน
ภารกิจครั้งนี้ทำให้เขาได้มาสัมผัสชีวิตนักศึกษาในมหาวิทยาลัยเชวนจง เขาดีใจอยู่ไม่น้อย แถมยังเลือกคณะพลศึกษาอย่างชาญฉลาด
ในสายตาของเขา ด้วยรูปร่างกำยำขนาดนี้ แกล้งทำเป็นนักกีฬาที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วยโควตาพิเศษ ยังไงก็ผ่านฉลุย
ผลปรากฏว่า
คนที่คิดจะทำตัวไม่เหมือนใครไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว
“พอพรุ่งนี้ ‘บุคลากรฝ่ายตรงข้าม’ โผล่มา ผมได้ซวยแน่!” เหลย์จ้านทำหน้ากลัดกลุ้ม ยกมือประคองแก้มพลางคิดว่าจะปกปิดตัวตนอย่างไร
“นักศึกษา ช่วยยกเท้าหน่อยได้ไหม!”
ขณะที่เหลย์จ้านกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหู
เขาเงยหน้ามอง เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งสวมชุดพนักงานทำความสะอาด สวมหมวกแก๊ป ถือไม้กวาดยืนอยู่ตรงหน้า
“อ๋อ ๆ!”
เหลย์จ้านรีบยกเท้าขึ้น
ชายหนุ่มยิ้มให้เหลย์จ้าน ก่อนจะก้มตัวลงกวาดฝุ่นใต้เท้าของเขา
ชายหนุ่มถือไม้กวาดกวาดทำความสะอาดบริเวณรอบแปลงดอกไม้จนทั่ว จากนั้นก็เดินกลับมาข้างเหลย์จ้าน ยิ้มกว้างแล้วถามว่า “นักศึกษา เล่นบาสเกตบอลเป็นไหม?”
“เอ่อ!” เหลย์จ้านกะพริบตาปริบ ๆ มองชายหนุ่มที่ถอดหมวกแก๊ปออก แล้วถามอย่างสงสัยว่า “เพื่อน ผมเล่นบาสเป็นหรือเปล่า แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ?”
“ถ้าเล่นเป็น งั้นมาแข่งกันสักเกมสิ!”
“คุณไม่ใช่พนักงานทำความสะอาดของมหาวิทยาลัยเหรอ? ยังเล่นบาสได้ด้วย?”
เหลิงซิงเฟิงหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า “นักศึกษา พนักงานทำความสะอาดก็เป็นคนนะ ทำไมจะเล่นบาสไม่ได้ล่ะ? อีกอย่าง ผมมาถูกพื้นแทนแม่ ไม่ได้เป็นพนักงานทำความสะอาดจริง ๆ สักหน่อย!”