ฟ้ายังไม่สว่าง หลีหยางก็ลุกจากเตียง อาศัยแสงจันทร์ที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่างกวาดตามองเตียงแต่ละเตียง เหล่าทหารใหม่ยังคงหลับอุตุ เขายิ้มเบา ๆ แล้วรีบสวมชุดลายพราง ก่อนก้าวออกไปนอกห้อง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลีหยางถือถุงใบใหญ่กลับมาที่ห้องพัก แล้วเดินย่องเบา ๆ ไปทางฉินจ้านหยาง
ฉินจ้านหยางที่กำลังหลับสนิทได้ยินเสียงกุกกัก จึงลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ เขาหันไปมองหลีหยางที่กำลังย่อตัวอยู่กับพื้น แล้วถามอย่างสงสัยว่า “หัวหน้าหมู่ ทำอะไรอยู่เหรอครับ?”
หลีหยางถือรองเท้าสนามคู่ใหม่ไว้ในมือ พอได้ยินเสียงฉินจ้านหยางก็เงยหน้าขึ้นช้า ๆ พร้อมรอยยิ้ม “อีกเดี๋ยวจะมีการแข่งขันเล็ก พวกตัวปัญหานั่นไม่มีทางมองแกเป็นทหารใหม่แน่ ต้องหาเรื่องแน่นอน ฉันเลยเตรียมของให้แกไว้หน่อย”
“ช่วงนี้สมรรถภาพร่างกายของแกพัฒนาขึ้นมากก็จริง แต่กล้ามเนื้อ ผิวหนัง แม้แต่อวัยวะภายในก็ยังปรับตัวกับการฝึกหนักไม่ได้เต็มที่”
“รองเท้าสนามคู่นี้ ฉันไปขอยืมมาจากฝ่ายส่งกำลัง ไซซ์ใหญ่กว่าปกติหนึ่งเบอร์”
ระหว่างพูด หลีหยางหยิบสำลีทางการแพทย์ขึ้นมายัดลงในรองเท้าสนาม จากนั้นฉีกแผ่นอนามัยมารองพื้นรองเท้าแล้วพูดว่า “ถึงจะใหญ่กว่าหนึ่งเบอร์ แต่พอรองด้วยสำลีกับแผ่นอนามัยแล้วน่าจะพอดี ฉันเดาว่าอีกเดี๋ยวคงต้องวิ่งห้ากิโลเมตรหรือสิบกิโลเมตรก่อนแน่”
ฉินจ้านหยางรู้สึกซาบซึ้งใจ “หัวหน้าหมู่ ขอบคุณครับ!”
“แกเป็นทหารของฉัน เรื่องพวกนี้ฉันก็ควรทำอยู่แล้ว!” หลีหยางก้มหน้าก้มตายัดสำลีลงในรองเท้าสนามต่อไป