เที่ยงแล้ว!
อาหารของกองร้อยทหารใหม่ ไม่สิ ต้องบอกว่าอาหารของกองทัพนี่แหละ สุดยอดจริง ๆ
หนึ่งหมู่มีสิบคน อาหารเก้าจานหนึ่งซุป
ขาหมู เนื้อวัว มีให้กินทุกมื้อ
ซุปยิ่งเหลือเชื่อ เป็นเนื้อกระต่ายหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ ใส่วุ้นเส้นลงไปด้วย หอมจนหยุดกินไม่ได้
หลีหยางมองทหารใหม่สิบคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย พลางนึกย้อนถึงตอนที่ตัวเองเพิ่งเข้ากองร้อยทหารใหม่ ก็กินกันไม่ต่างจากพวกเขาเท่าไร
แต่กินแบบนี้มาห้าปีแล้ว… เขารู้สึกว่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยังอร่อยกว่า
กินข้าวเสร็จก็เป็นเวลาพัก
ไม่มีการงีบกลางวัน
ทหารใหม่ที่ว่าง ๆ ไม่อยากอยู่ในหมู่ ต่างก็เดินเล่นไปทั่วกองร้อยทหารใหม่
อากาศร้อนจัด ทหารใหม่แต่ละคนต้องอยู่ในกองร้อยทหารใหม่ที่มีพื้นที่ไม่กว้างนัก แถมยังไม่มีกิจกรรมบันเทิงอะไร มีแต่ฝึกแล้วก็ฝึก ทำให้ทหารใหม่ส่วนใหญ่มีไฟอัดแน่นอยู่ในใจ
ฉินจ้านหยางถูกเซี่ยข่านลากไปยังร่มไม้ด้านหลัง ใกล้ประตูกองร้อยทหารใหม่ เซี่ยข่านยิ้มเจ้าเล่ห์พลางหยิบบุหรี่กับไฟแช็กออกมา
ฉินจ้านหยางปฏิเสธบุหรี่ที่เซี่ยข่านยื่นให้ แล้วพิงต้นไม้หลับตางีบ
“จ้านหยาง รีบไปเร็ว!”
ขณะที่ฉินจ้านหยางกำลังเคลิ้มจะหลับ จู่ ๆ เซี่ยข่านก็คว้าแขนแล้วดึงตัวเขา
ฉินจ้านหยางนึกว่ามีหัวหน้าหมู่เห็นเซี่ยข่านสูบบุหรี่ จึงยิ้มเจื่อน ๆ แล้วลุกขึ้นตามแรงดึง
แต่พอเพ่งมอง ก็เห็นทหารใหม่กลุ่มหนึ่งล้อมวงกันอยู่ไกล ๆ
“ตีมัน! ตีให้หนัก!”
“ให้ตายสิ พวกนายเป็นผู้หญิงกันหรือไง? ตีให้หนักหน่อยสิ! ทำไมถึงเอาแต่กอดรัดฟัดเหวี่ยง กลิ้งอยู่บนพื้นแบบนั้น!”
ฉินจ้านหยางเองก็อยากรู้อยากเห็นไม่น้อย ไม่ต้องรอให้เซี่ยข่านลาก เขาก็ออกแรงวิ่งไปทางนั้นทันที