วันรุ่งขึ้น
รถหุ้มเกราะคันหนึ่งแล่นฉิวบนทางหลวงร้างกลางทุ่งกว้าง
ขณะที่ค่อยๆ เข้าใกล้ตัวเมือง ถนนตรงหน้าก็ปรากฏภาพที่ตัดกันชัดเจน
ฝั่งขาออกที่มุ่งหน้าออกจากเมืองเต็มไปด้วยรถที่ติดอัดแน่น ซากรถชนจำนวนมากทำให้ทุกคันถอยหลังหรือเดินหน้าต่อไม่ได้ ถูกกักขังเป็นแนวยาวเหยียด ส่วนเลนฝั่งซ้ายที่พวกเธอใช้วิ่งเข้าเมืองกลับโล่งว่าง ไร้สิ่งกีดขวาง
มีแต่คนแย่งกันหนีออกจากเมือง ไม่มีใครอยากเข้าไป
หานชิงเซี่ย นั่งประจำที่เบาะข้างคนขับ มองทุกอย่างภายนอกอย่างสงบนิ่ง
ทันใดนั้น บนทางหลวงตรงหน้าเธอปรากฏชายคนหนึ่งที่คอเอียง สวมหมวกแก๊ป เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์
เสื้อยืดสีขาวของเขาเปรอะเปื้อนคราบสีแดงดำเป็นหย่อมๆ กางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้มแนวสตรีทเท่ๆ ขาดเป็นริ้วหลายเส้น เมื่อโดนลมพัด ขากางเกงพลิ้วไหวสุดจะโปร่ง
หนุ่มหล่อมาดเท่ผู้มีเอกลักษณ์สัมผัสได้ว่ามีสิ่งมีชีวิตเคลื่อนเข้ามา เขาหันกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าที่เนื้อหนังเละเทะ
เนื้อหนังเริ่มจากคางของเขา ถูกฉีกยืดยาวไปจนถึงลำคอ แนวกรามล่างที่สมบูรณ์แบบกับเนื้อเยื่อและเส้นเลือดตรงคอปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน มองออกทันทีว่าตอนนั้นคงถูกใครกัดที่คาง แล้วกัดเนื้อชิ้นนี้ขาดออกมาทั้งเป็น
ขาทั้งสองข้างของมันยิ่งเต็มไปด้วยรอยข่วนอาบเลือด แม้แต่กางเกงยีนส์เนื้อหนาก็ยังถูกกรีดเป็นทางยาว
ซอมบี้หนุ่มหล่อเห็นรถของหานชิงเซี่ยกำลังมา ดวงตาขุ่นมัวเปล่งประกายกระหายเลือด มันอ้าปากกว้างที่โชกเลือด หนองเลือดสีดำไหลทะลักออกมาจากหลอดลมที่ฉีกขาด ส่งเสียงคำรามด้วยความตื่นเต้นสุดขีดแล้วโผเข้าใส่พวกเธอ