วันรุ่งขึ้น
ดวงอาทิตย์สีแดงฉานค่อย ๆ โผล่พ้นเส้นขอบฟ้า
แสงสว่างอบอุ่นสาดส่องลงมาอีกครั้งบนอารยธรรมมนุษย์ที่เคยสร้างปาฏิหาริย์นับไม่ถ้วน
ทว่าโลกมนุษย์ในตอนนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังทั่วทุกหนแห่ง
ไม่มีร้านอาหารเช้าที่เปิดให้บริการตั้งแต่เช้าตรู่ ผู้คนที่ออกไปวิ่งยามเช้า ภารโรงที่ทำความสะอาดถนน หรือผู้คนที่ต้องดิ้นรนออกไปทำมาหากินตั้งแต่เช้าตรู่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
ในเมืองมีเพียงซอมบี้นับไม่ถ้วนที่ล้นถนน และเสียงร้องโหยหวนแหลมสูงที่ดังขึ้นเป็นระยะ
"อ๊าก——"
ในเขตโรงงานขนาดใหญ่แห่งหนึ่งชานเมือง
บนดาดฟ้าตึกโรงงานสูงสี่ชั้น สูงกว่าสิบเมตร มีเสียงกรีดร้องที่เสียดแทงแก้วหูดังลั่นขึ้น
"ตูม——" เสียงดังสนั่น
ท่อสแตนเลสกระแทกใส่ตัวซอมบี้อย่างแรง ทำให้ซอมบี้ที่พุ่งขึ้นมาถูกตีกระเด็นตกลงไป
แต่ถึงตอนนี้ก็ป้องกันไว้ไม่อยู่แล้ว
"โฮก——"
"แฮ่ก ๆ ๆ ๆ"
ซอมบี้จำนวนมากรวมตัวกันบนเนินดินที่ยกสูงขึ้น ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ไต่ขึ้นไป
พวกมันใช้เวลาทั้งคืนซ้อนทับกัน เหยียบย่ำร่างของพวกเดียวกัน ในที่สุดก็ปีนขึ้นมาถึงดาดฟ้าโรงงาน
ซอมบี้ตัวแรกที่โผล่หัวพุ่งขึ้นมาถูกตีด้วยไม้กระเด็นตกลงไป แต่ด้านหลังมันมีกรงเล็บซอมบี้นับไม่ถ้วนที่คว้าขึ้นมาเกาะขอบดาดฟ้า
กรงเล็บแหลมคมที่แห้งกรังเกาะอยู่ที่ขอบ หัวซอมบี้ที่เปรอะเปื้อนเลือดและน่าเกลียดน่ากลัวทยอยโผล่พรวดขึ้นมาทีละหัว
พวกมันหิวโหยมาเนิ่นนาน ดวงตาขุ่นมัวสีเทาซีดเต็มไปด้วยสีแดงฉานของความหิวถึงขีดสุด