ตั้งแต่เกิดวันสิ้นโลกมา จางเฟิงพบเจอคนมาทุกรูปแบบ ในสภาวะที่เป็นมิตร ไม่อยากร่วมมือก็ไม่รับของคนอื่น รับของแล้วยังไงก็ต้องตอบตกลง แต่นี่หานชิงเซี่ย!
รับของไปอย่างหน้าตาเฉย ปากก็ปฏิเสธหัวเด็ดหัวดี
วันนี้เหมือนเอามีดไปกรีดก้น เปิดหูเปิดตาเสียจริง
จางเฟิงมองรถหุ้มเกราะใหญ่ทรงพลังน่าเกรงขามตรงหน้า ในเมื่ออีกฝ่ายมีพลังเหนือชั้นถึงเพียงนี้ เขากัดฟันพูดว่า "ถ้าพวกคุณช่วยเราเข้าไปด้วยกันได้ พวกเราขอแค่สามส่วน พวกคุณเอาซะเจ็ดส่วน เป็นไง?"
ภายในรถหุ้มเกราะตรงหน้าเขามีเสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้น
เสียงหัวเราะนี่ทำเอาจางเฟิงใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม "เพื่อน พวกเราเอาสองส่วน! พวกคุณแปดส่วน!"
สิ่งที่ตอบกลับมาก็ยังคงเป็นความเงียบ
"แบ่งให้พวกเราหนึ่งส่วนก็ยังดีน่า! พวกเราจะช่วยพวกคุณ พวกคุณพาเราเข้าไป! ของข้างในพวกคุณก็ขนไปหมดไม่ได้หรอก!"
ควันลอยขึ้นมาจากหลังคารถ หานชิงเซี่ยมองเขาจากบนรถอย่างถือดี "ฉันบอกแล้วไง พวกนายเข้าไปก่อน เราจะรอให้พวกนายขนเสร็จแล้วค่อยเข้าไป"
หานชิงเซี่ยไม่จำเป็นต้องแบ่งอะไรกับใคร
แม้แต่หนึ่งส่วน ก็ไม่มีทาง!
จางเฟิงได้ยินคำพูดกร้าวแกร่งของหานชิงเซี่ย ก็สิ้นไร้หนทางโดยสิ้นเชิง
เขาไม่มีข้อได้เปรียบอะไรที่จะไปต่อรองกับคนอื่น
พละกำลังต่างกันลิบลับ
เขาจ้องมองรถคันนี้อยู่นาน ก่อนจะหงอยกลับไปยังกลุ่มของตน
เพิ่งเดินกลับมา สมาชิกในทีมเล็กของเขาก็กรูเข้ามาล้อมอย่างรวดเร็ว
"พี่เฟิง เป็นไงบ้าง?"