"นังหนู แกกังวลว่าฉันจะวางยาแกงั้นเรอะ?" ผู้จัดการหลิวเห็นจี้หยวี่โหรวไม่ดื่ม ก็ฉายแววขุ่นเคืองในตาทันที "ฉันอุตส่าห์นับแกเป็นพวกเดียวกัน ยังให้ที่พัก ถึงขั้นให้คนจัดข้าวปลาให้!"
"หยวี่โหรว แกนี่ไม่รู้จักมารยาทเอาซะเลย!"
หานชิงเซี่ยฉวยจังหวะนั้นยื่นมือไปหยิบถ้วยชาของจี้หยวี่โหรว เธอฉวยโอกาสตอนที่พวกเขาคุยกัน ดื่มชาในมือตัวเองจน 'หมด' ไปแล้ว เธอคว้าถ้วยน้ำของจี้หยวี่โหรว ยกกรอกใส่ปากอีกฝ่าย
"แกก็แค่อ่อนหัดเกินไป พี่ผู้หญิงคนนั้นจะมาทำร้ายแกได้ยังไง? ถ้าเขาคิดจะทำร้ายเรา เมื่อกี้จะลำบากช่วยพวกเราทำไม? แกต้องเอาเยี่ยงฉัน เป็นคนรู้บุญคุณคนน่ะ เข้าใจไหม? แม่คุณ"
จี้หยวี่โหรวที่ถูกบีบปากไว้คิดว่าต้องกลืนน้ำเข้าไปแน่ แต่ไม่นึกเลยว่า ปากตนได้แต่อ้ากระแหกอยู่เปล่าๆ ไม่มีน้ำสักหยดเล็ดเข้าปาก
มือของหานชิงเซี่ยยกระดับสูง บังปากอีกฝ่ายเอาไว้ น้ำชาทั้งถ้วยถูกเทเข้าสู่มิติส่วนตัว แล้วเธอก็ยื่นถ้วยเปล่าให้คนตรงหน้าเห็น
"เธอยังเด็ก ไม่รู้เรื่อง ตอนนี้รู้เรื่องแล้ว"
ผู้จัดการหลิวเห็นถึงตรงนี้ ดวงตาเปล่งประกายวาบ ความระแวงระวังที่เพิ่งก่อตัวขึ้นพลันถูกกดกลับไป
เดิมทีเธอคิดว่าในสองสาวนี้ จี้หยวี่โหรวน่าจะถูกชักจูงได้ง่ายที่สุด ส่วนอีกคนที่รูปโฉมงดงามมากนั่นแค่มองก็รู้ว่าไม่อยู่ด้วยง่าย
ทว่าตอนนี้กลับคาดไม่ถึง
หานชิงเซี่ยกลายเป็นพวกโง่สุดยอด!
เรียกว่าโง่ถึงแก่น!
ยอมถอดอาวุธตัวเองลงก่อน บอกความจริงกับพวกตัว แถมยังดื่มชาตัวเองไม่พอ ยังบีบให้จี้หยวี่โหรวที่มีแววระแวงอยู่บ้างเพียงคนเดียวดื่มชาลงไปอีก!