เช้าวันรุ่งขึ้น หานชิงเซี่ยตื่นแต่เช้า ผลักประตูหลุมหลบภัยออกก็เห็นสวีเส้าหยางกำลังลับมีดอยู่ด้านนอก
"ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ"
บนหินลับมีดก้อนใหญ่ ดาบถังเล่มหนึ่งถูกลับไปมาอย่างรวดเร็ว
ทุกลากลับหนึ่งครั้ง น้ำก็สาดลงมาชะล้าง ใบมีดก็คมขึ้นอีกส่วน
น้ำนี้คือพลังพิเศษของสวีเส้าหยางเอง ไม่ต้องเตรียมน้ำเป็นพิเศษ
พอลับถึงครั้งสุดท้าย ประกายน้ำสายหนึ่งก็ชะล้างทั่วใบมีด
ทันใดนั้น ไอสังหารเย็นเยียบก็แผ่ซ่านออกมา
ดาบล้ำค่าคมกริบเกิดจากการลับฝน
สวีเส้าหยางกำด้ามดาบถัง ฟาดฟันกลางอากาศอย่างทรงพลัง
'ฟิ้ว!'
เศษไม้เหลือใช้ชิ้นหนึ่งถูกฟันเป็นท่อน ๆ ตามเสียง
รอยตัดแต่ละหน้าเรียบเนียนสนิท
ถ้าโดนซอมบี้ละก็ ฟันทีละตัวเหมือนผ่าลูกแตงโมแน่
"เร็วขนาดนี้?"
สวีเส้าหยางเก็บดาบ ยื่นให้หานชิงเซี่ย "หัวหน้า ดาบเล่มนี้ดีมาก วัสดุแข็งแรง ใช้งานได้ดีจริง ๆ"
"ดีมาก" หานชิงเซี่ยชมสวีเส้าหยาง "ครั้งหน้ามีดาบดี ๆ ฉันจะเก็บไว้ให้เธอหนึ่งเล่ม"
"ไม่ต้อง ผมมีอาวุธ" สวีเส้าหยางปฏิเสธหานชิงเซี่ย
เขายังมีอุปกรณ์เก่าของตัวเอง เพียงแต่ปืนไม่มีกระสุนแล้ว ใช้ไม่ได้ มีแค่มีดสามเหลี่ยมทหารหนึ่งเล่ม
แต่เขายังมีพลังพิเศษธาตุน้ำ
"ฟิ้ว—"
เขาปล่อยลำน้ำแรงดันสูงออกมาอย่างง่ายดาย
อานุภาพมากกว่าเมื่อวานเยอะ
"หัวหน้า ไม่รู้ทำไม วันนี้ตื่นขึ้นมา ผมรู้สึกว่าพลังพิเศษของผมเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นอีก"
สวีเส้าหยางรายงานการเปลี่ยนแปลงของตัวเองวันนี้กับหานชิงเซี่ย