"ว้าว เจ๋งจังเลย! พี่ ดูเร็ว ทุกคนเก่งกันทั้งนั้นเลย!" เสียงผู้ชายนุ่มนิ่มดังขึ้น
สิ้นเสียงนั้น เสียงเย้ยหยันก็ดังขึ้นทันที "เจ้าโซ่ว นายนี่มันเด็กน้อยเกินไปรึเปล่า พี่จ๋าพี่จ๋าทั้งวัน ไม่ขายหน้าบ้างรึไง"
"น้องฉัน ใครใช้ให้นายสอด!" เจ้าเจี๋ยร่างยักษ์เดือดดาล
"ฉันทำเพื่อนาย! เจ้าเจี๋ย นายปกป้องน้องตลอด พอนายตาย ดูสิใครจะปกป้องมัน! ไอ้กระจอกอย่างมันอยู่ได้ไม่เกินสามวัน!"
"เชี่ย!" เจ้าเจี๋ยระเบิดอารมณ์
"พอแล้ว หยุดเถียงกัน! นี่อยู่ในรถคนอื่นนะ!" หลินหมิงรีบเข้ามาไกล่เกลี่ย มองไปข้างหน้าด้วยสีหน้าขอโทษ
"ทุกคนรวมใจกัน เหลือแค่พวกเราแล้ว ใช้ชีวิตให้ดี! อย่าเถียงกันอีกเลย"
เจ้าเจี๋ยกับจางถังฟังแล้วก็เงียบลง
ทันใดนั้น หูหมิงอวี้ก็กรีดร้อง "สามี——"
หน้ารถของหานชิงเซี่ย ซอมบี้ร่างสูงเกือบเมตรเก้าสิบ แขนขาถูกกัดจนเละ พุ่งออกมา
"ตึง!"
รถของหานชิงเซี่ยพุ่งชนไม่ลังเล กระเด็นลอยไป แขนข้างหนึ่งห้อยคาต้นไม้ หูหมิงอวี้พุ่งไปกอดหน้าต่าง กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง "สามี! สามี!"
"หมิงอวี้ อย่าเสียใจไปเลย พี่เสือตายไปนานแล้ว นั่นไม่ใช่พี่เสือ"
"ไม่ สามี โฮกกก สามี——"
"พี่หมิง" เสียงผู้ชายอีกคนดังขึ้น "ดูเร็ว นั่นลุงทังกับพวก! พวกเขากลายเป็นซอมบี้กันหมดแล้ว"
"พี่หมิง หนูก็กลัว" กงเยว่เอ๋อเกาะแขนหลินหมิงไว้แน่น พยายามให้เขาปลอบใจตัวเองบ้าง