ตอนนี้เป็นวันที่สิบของวันสิ้นโลก
นี่ไม่เหมือนกับช่วงสองสามวันแรกของวันสิ้นโลกแล้ว!
ประกาศช่วยเหลือจากสถานีวิทยุไม่ถูกส่งอีกต่อไป ประกาศจากทางการทั้งหมดหยุดชะงัก จิตใจที่หวาดหวั่นของผู้คนและข้าวของในบ้านที่แทบไม่เหลือแม้แต่เมล็ดเดียว ต่างก็ถึงจุดต่ำสุด
ไม่กี่วันมานี้มีชาวบ้านทยอยพุ่งออกไปหาอาหาร
ถ้าไม่อดตายก็ถูกกัดตาย เมื่อถึงทางตัน ซอมบี้ก็ไม่ได้น่ากลัวอีกต่อไป!
ทว่าหลังจากที่การระบาดรอบนี้เริ่มขึ้น ซอมบี้ในเมืองก็เริ่มเพิ่มจำนวนอย่างรวดเร็ว
คนที่สามารถถอยรอดจากฝูงซอมบี้ได้อย่างปลอดภัยนั้นมีน้อยมากจริง ๆ
ในสิบคนที่ออกไปหาอาหาร ต้องตายถึงเก้าคน!
ไม่ได้ล้อเล่น!
เพราะช่วงแรกผู้คนต่างหวาดกลัวซอมบี้และไร้ประสบการณ์จนไม่กล้าเผชิญหน้ากับพวกมันโดยตรง
ซอมบี้ที่อยู่รอบด้านไม่มีที่ไหนว่างเว้น ยิ่งสามารถจู่โจมคุณแบบไม่ทันตั้งตัว ระหว่างที่หาอาหาร หากโชคร้ายไปเจอซอมบี้รวมกลุ่มกัน ก็คืออาหารกลางจาน!
ซอมบี้ที่เพิ่มขึ้นใหม่ในเมืองเริ่มพุ่งสูงอย่างรวดเร็ว แถมคนข้างในก็หิวโซมานาน ซอมบี้ข้างนอกก็หิวโซมานานไม่แพ้กัน
ภายใต้ภาวะหิวโหย ซอมบี้เริ่มบุกเข้าสถานที่อยู่อาศัยของมนุษย์อย่างบ้าคลั่ง
ยกตัวอย่างเช่น
“เวร! ประตูบ้านตูนี่ใกล้จะต้านไม่ไหวแล้ว! สองสามวันมานี้ซอมบี้ข้างนอกประตูร้องดังขึ้นทุกที ทุบประตูห้องตูทุกวัน ตูเอาของที่ขวางได้ขวางไว้หมดแล้ว! ขังตูอยู่ในห้องในสุดทุกวัน ทำไมซอมบี้ยังหาตูเจออีก!”