คืนนั้นเอง ฉีซางตกอยู่ในความเงียบงันอย่างหนักหน่วง หลังจากรู้ว่าหานชิงเซี่ยเปิดฉากโจมตีตอบโต้เมืองครั้งแรกในวันนี้
วันนี้คือวันที่ยี่สิบเจ็ดกุมภาพันธ์
แถมยังเป็นช่วงที่หนาวที่สุด พวกเขาบุกไปฆ่าซอมบี้ในเวลานี้
เป็นเพราะอากาศหนาว ซอมบี้เคลื่อนไหวช้าลง เลยฆ่าง่ายงั้นหรือ?
อากาศหนาวขนาดนี้ ถึงจะลำบากสำหรับซอมบี้ แต่สำหรับพวกมนุษย์อย่างเรา มันก็ลำบากไม่แพ้กัน!
ฉีซางแค่ใช้ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ขั้นเทพของที่นี่จำลองสถานการณ์ ก็รู้ทันทีว่ามันยากแค่ไหน!
อย่างแรก พวกเขาไม่มีทางใช้อาวุธขนาดใหญ่ได้ เพราะกลัวกระตุ้นซอมบี้ทั้งเมืองให้บ้าคลั่ง ได้แต่ใช้วิธีดั้งเดิมที่สุด กวาดล้างทีละนิ้ว รุดหน้าทีละเมตร เหมือนพระธุดงค์แสวงบุญหมื่นลี้ ที่ไม่มีทางลัดให้เดิน ต้องแทะเมืองออกมาทีละน้อย
ระหว่างนี้พลาดเพียงนิดเดียว ก็ถึงตาย
ฉีซางกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว
"พวกแกบ้ากันหมด ฉันไม่บ้าไปกับพวกแกด้วยหรอก"
สิ่งที่ถูกเรียกว่ามุมมององค์รวม ในสายตาเขามันก็แค่เส้นเลือดในสมองตีบตัน
นี่เพิ่งผ่านวันสิ้นโลกมาครึ่งปี มนุษยชนผู้รอดชีวิตทั้งหมดพึ่งจะประคองตัวอยู่ได้ ทุกฝ่ายยังไม่ทันเริ่มพัฒนา พวกเขากลับเริ่มโจมตีตอบโต้เมือง
หานชิงเซี่ย หล่อนกล้าดียังไง!
การยึดเมืองมีประโยชน์มหาศาล แต่มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องทำตอนนี้!
ไม่ต้องพูดถึงว่า ซอมบี้ในเมืองมันอันตรายแค่ไหน!!!
ฉีซางเฝ้าวิทยุทุกวัน รอฟังข่าว รอดูว่าเจ้าคนบ้าหานชิงเซี่ยจะยอมแพ้เมื่อไหร่ จะต้านแรงกดดันไม่ไหวแล้วล้มเลิกตอนไหน เขารอแล้วรอเล่า จนถึงวันที่สามสิบมีนาคม