โอวหยางหลานหิวจนตาลาย ใครยื่นอะไรให้ก็รับหมด
หานชิงเซี่ยเป็นห่วงกระเพาะเธอ ให้ค่อยๆ กิน เป็นระยะก็ให้ดื่มน้ำบ้าง
หลังจากกินอย่างเอาเป็นเอาตายพักหนึ่ง ในที่สุดโอวหยางหลานก็อิ่ม
"หิวมากเลย ขอโทษด้วย"
"ไม่เป็นไร"
ทุกคนต่างไม่มีใครติดใจอะไร
นี่คือน้าสาวของหานชิงเซี่ย แล้วก็คือน้าสาวของทุกคนไง!
หานชิงเซี่ยยังกินไปไม่กี่คำ กับข้าวตรงหน้าก็หมดเกลี้ยง ตอนนั้นเอง มีตะเกียบหลายคู่ยื่นมาตรงหน้าเธอ
"หัวหน้า ข้าที่นี่ยังมีกับข้าว กินของข้าสิ" สวีเส้าหยางส่งกับข้าวในชามตัวเองมาให้
"พวกนี้ข้ายังไม่ได้แตะเลย ให้เจ้า" ลู่ฉีเหยียนก็ส่งจานอาหารมาให้เช่นกัน
"เหลือซี่โครงหมูไว้ให้ชิ้นนึง ยังไม่ได้กินนะ" เยว่ถูคีบซี่โครงหมูให้เธอ
แม้แต่จี้หยวี่โหรวก็ยังใจกว้างเอาข้าวของตัวเองออกมา "พี่คะ หนูยังมีกับข้าวอีก! กินของหนู!"
หานชิงเซี่ยมองกลุ่มคนที่ยื่นอาหารให้เธอราวกับเลี้ยงหมู สีหน้าเรียบตึง ตอนนั้นเอง โอวหยางหลานที่นั่งข้างๆ ก็หัวเราะพรืดออกมา
"น้า หัวเราะอะไร?"
"น้าดีใจกับเซี่ยเป่าเป่าของน้า รีบกินเถอะ"
หานชิงเซี่ยถูกท่าทีหัวเราะของเธอทำเอารู้สึกแปลกๆ ไปหมด "ข้าอิ่มแล้ว พวกเรากลับกันก่อนเถอะ"