รถคันหนึ่งมุ่งตรงไปยังโรงงานนอกเมือง
หลังจากรถจอดสนิทแล้ว โอวหยางหลานยังคงกำมือหานชิงเซี่ยแน่นไม่ยอมปล่อย
เพราะที่นี่คนเยอะมาก
แทบทั้งหมดเป็นผู้ชาย
“คุณน้าคะ ที่นี่เป็นเขตของหนูเอง ปลอดภัยดี”
โอวหยางหลานยังจับมือหานชิงเซี่ยไว้แน่นไม่ปล่อย
หานชิงเซี่ยให้คนอื่นลงไปก่อน จัดการให้ผู้หญิงที่ช่วยกลับมาได้พักผ่อนเรียบร้อย แล้วจึงพาโอวหยางหลานลงไปเป็นคนสุดท้าย
“ไม่ต้องห่วงนะคะ อยู่กับหนู ไม่มีใครกล้ารังแกคุณน้าอีก”
โอวหยางหลานใช้เวลาสงบสติอารมณ์อยู่นาน ก่อนจะเงยหน้ามองหานชิงเซี่ยตรงหน้า “เซี่ยเป่าเป้ย?”
“ใช่ค่ะ”
“ในที่สุดคุณน้าก็เจอเธอ!” โอวหยางหลานกอดหานชิงเซี่ยแน่น ตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น “คุณน้าตามหาเธอตั้งนาน!”
หานชิงเซี่ยช่วยประคับประคองอารมณ์ให้เธอสงบลง มองใบหน้าที่คล้ายกับแม่ของตัวเองมาก “คุณน้าตามหาหนูตลอดเลยหรือคะ?”
“ใช่แล้ว! ก่อนสิ้นโลก คุณน้าอยู่ต่างประเทศก็เจอไวรัสซอมบี้ ตอนนั้นรู้เลยว่าต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่ รีบกลับประเทศมาตามหาพวกเธอ อ้อ แล้วแม่กับตายายของเธอล่ะ?”
“พวกท่าน เสียไปนานแล้วค่ะ”
โอวหยางหลานฟังแล้วชะงักค้างไปทั้งตัว
“คุณตาจากไปสามปีหลังจากคุณน้าไป คุณยายจากตามไปไม่นาน ส่วนแม่เสียตอนหนูอายุสิบสี่จากอุบัติเหตุรถชน ดีแล้วที่พวกท่านไม่ต้องเห็นสภาพนรกแตกแบบทุกวันนี้” หานชิงเซี่ยพูดด้วยน้ำเสียงสงบเรียบเฉย
โอวหยางหลานกลับทำใจไม่ได้อยู่นาน “เป็นความผิดฉันเอง! ถ้าปีนั้นฉันไม่เอาแต่ใจแบบนั้น พวกเขาคงไม่เป็นอะไรไป”