"หัวหน้าหน่วยหานพูดเล่นหรือเปล่า?" ใบหน้าของฉีซางเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ส่งไอเย็นออกมาน่าขนลุก
หานชิงเซี่ยเผยรอยยิ้มใจดี "เสี่ยวฉี เจ้ายังเด็กนัก เอาไม่อยู่หรอก ยังไม่ยอมรับอีกหรือ?"
ฉีซางรู้สึกว่าเส้นเลือดหลังกะโหลกศีรษะตัวเองเต้นตุบๆ "หัวหน้าหน่วยหานเองก็พูดเถอะ?"
"ได้สิ เห็นเจ้ายังเด็กเลยจะสอนสักหน่อย งั้นฉันจะคิดตามกฎของเจ้าก่อน ให้เจ้ายอมรับ เจ้าเคยบอกว่าใช้ระดับผลงานมาคำนวณส่วนแบ่ง แล้วฐานที่มั่นแห่งความหวังของพวกเจ้ามีผลงานอะไรในปฏิบัติการครั้งนี้? คือช่วยออกแรงตอนซอมบี้ล้อมเมื่อวาน หรือวันนี้ฆ่าซอมบี้ได้สักตัว?"
ฉีซางหน้าเข้มจนดำยิ่งกว่าดำ "เราออกแผนที่ให้"
"กรุณาตอบคำถามฉัน!" หานชิงเซี่ยลุกขึ้นยืน มองเขาด้วยแววตาแข็งกร้าว "พวกเจ้า ฐานที่มั่นแห่งความหวัง ได้ฆ่าซอมบี้แม้แต่ตัวเดียวหรือเปล่า! ตัวเดียว! ตัวไหนก็ได้ทั้งนั้น!"
ฉีซางเม้มริมฝีปากบางจนเป็นเส้นตรง เอ่ยอะไรไม่ออก
ซอมบี้ แน่นอนว่าเขาไม่ได้ฆ่าสักตัว
เรื่องเสี่ยงอันตรายถึงตายอย่างการฆ่าซอมบี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาทำ!
หานชิงเซี่ยหัวเราะเย็น "อย่างนี้ก็ได้ ฉันยังจำที่เสี่ยวฉีบอกฉันเมื่อวานได้ คนอื่นทำแทนพวกเจ้าไม่นับ ไม่ได้ลงแรงเองก็ไม่นับเป็นรางวัล แต่ฉันไม่เหมือนเจ้า ฉันใจกว้าง ให้โอกาสเจ้าอีกที"
"ไปถามคนที่นี่สิ มีหน่วยไหนยอมออกมาบอกว่า ฆ่าซอมบี้แทนพวกเจ้า! ถ้ามีใครบอกว่าทำแทนพวกเจ้า ฉันก็จะนับผลงานให้พวกเจ้าด้วย!"
คำพูดของหานชิงเซี่ยทำให้ฉีซางเหมือนถูกประจานกลางที่ประชุม คือเอาสิ่งที่เขาทำกับหานชิงเซี่ยเมื่อวานมาคืนให้