"นับถอยหลัง 29 วินาที!"
"ฮึฮึฮึ——"
ภายใต้แสงไฟเตือนสีแดง ซอมบี้ในชุดผู้ป่วยสีฟ้าซีดตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดอ้าปากกว้างเต็มไปด้วยเลือดและถลาเข้าใส่ก่อน
"ปัง!"
ในเสี้ยววินาทีก่อนซอมบี้จะกระโจนถึงตัว กระสุนนัดหนึ่งเจาะทะลุกลางหน้าผาก ทิ้งรูกระสุนไหม้เกรียมขนาดเท่าเมล็ดถั่วลิสงไว้บนหน้าผาก ส่วนด้านหลังศีรษะปรากฏโพรงเลือดขนาดเท่าปากชาม
เลือดสีดำปนแดงกับสมองสีขาวขุ่นพุ่งกระฉูดออกจากท้ายทอยซอมบี้ สมองเปราะบางราวกับเต้าฮวย พอถูกทะลวงก็เหมือนถูกตะเกียบคู่หนึ่งขยี้อย่างแรง แรงกระแทกมหาศาลทำให้เศษเนื้อและกะโหลกปลิวกระเด็น
ในชั่วพริบตา ท้ายทอยซอมบี้กลายเป็นรูโหว่เลือดอาบ เลือด สมอง เส้นเลือด หนังศีรษะ และกระดูกแหลกละเอียดปนเปเป็นก้อนเดียวกัน
ยิงหัวแตกในนัดเดียว!
ซอมบี้ที่ถูกยิงหัวแตกตัวนี้แน่นิ่งล้มลง
ลู่ฉีเหยียนผู้ยิงได้แม่นยำตะโกนลั่น
"บุกออกไป!"
สิ้นเสียงเขา เหล่าหน่วยปฏิบัติการพิเศษทั้งหมดเร่งความเร็วสูงสุดพุ่งออกด้านนอก
"ปัง ปัง ปัง!"
"ปัง ปัง ปัง ปัง!"
"ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!"
กระสุนปืนและอาวุธสารพัดระเบิดออกมาราวกับไม่ต้องเสียเงิน สู้ตายถวายหัว แรงสนับสนุนจากอำนาจการยิงอันหนักหน่วงช่วยให้พวกเขาเปิดทางในกองซอมบี้ที่อัดแน่นจนกลายเป็นเขตไร้ซอมบี้
หานชิงเซี่ยถูกคนเหล่านี้ปกป้องไว้ตรงกลางโดยสมัครใจ
ถังเจี่ยนและเห้อจั้งผิงขนาบซ้ายขวาอารักขาเธอ ส่วนคนอื่น ๆ ที่เคยได้กินข้าวฝีมือหานชิงเซี่ยต่างตอบแทนบุญคุณด้วยการโอบล้อมเธอไว้ใจกลาง พวกเขาปะทะซอมบี้ เปิดทางให้หานชิงเซี่ย คุ้มกันเธอให้ฝ่าออกไป