พวกเขามีทั้งหมดแปดคน ชายสี่ หญิงสี่
เป็นคู่รักสี่คู่พอดี แถมเด็กสาวทั้งสี่ยังเป็นเพื่อนร่วมห้องกันอีก
ด้วยองค์ประกอบแบบนี้ กลุ่มเล็ก ๆ แปดคนของพวกเขาจึงค่อนข้างราบรื่นมาตลอด
ถึงจะมีความรัก ๆ ใคร่ ๆ กระทบกระทั่งกันอยู่บ้าง แต่ในวันสิ้นโลก ทุกคนช่วยเหลือเกื้อกูลกัน แถมยังเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียน ต่อให้มีความแค้นมากแค่ไหนก็ไม่น่าจะเกิดเรื่องใหญ่โตอะไร
จนกระทั่งชายสวมหมวกแก๊ปคนนั้นปรากฏตัว
“หลี่เจี๋ย ดูเมียแกสิ หนีไปกับคนอื่นแล้ว!”
ชายที่ชื่อหลี่เจี๋ยจ้องมองคนทั้งคู่ตรงนั้นด้วยความโกรธแค้น “กัวเสี่ยวเสี่ยว แกกลับมานี่!”
เด็กสาวที่เพิ่งเห็นหานชิงเซี่ยชื่อกัวเสี่ยวเสี่ยว ตอนนี้เธอกำลังเดินอยู่กับฉินเค่อ เมื่อได้ยินคำพูดของเขา เธอกลับมองเขาอย่างรังเกียจยิ่งกว่าเดิม ไม่ปริปากแม้แต่คำเดียว เดินตามฉินเค่อต่อไป “อย่าไปสนใจเขาเลย พี่ฉิน เราคุยกันต่อเถอะ”
“กัวเสี่ยวเสี่ยว!” หลี่เจี๋ยโกรธถึงขีดสุด ก้าวยาว ๆ ตรงเข้าไป “แกจะเอายังไงกันแน่!”
“ฉันทำอะไร? ฉันพูดแกไม่เชื่อ ฉันคุยกับคนที่เชื่อในสิ่งที่ฉันพูดผิดตรงไหน!”
“อย่านึกว่าฉันไม่รู้ว่าพวกแกคิดอะไร!” หลี่เจี๋ยมองฉินเค่อด้วยความอิจฉาริษยา
“พี่ฉินเอาอาหารมาให้พวกเรา ถ้าไม่มีเขา พวกเราคงอดตายไปนานแล้ว!”